Hoofdtekst
Der wie in skuonmakker, dy hie yn 'e kroech sitten to swearen. Hy joech nergens om, hy wie foar de duvel net bang, biwearde er.
Doe seinen syn beide maten, dy't by him sieten, tsjin elkoar: "Dêr matte wy in grap fan bileve."
Doe sei de iene tsjin 'e skuonmakker: "Nou is 't net bêst, jonge. Nou is Wibe, de âld frijgesel samar ynienen stoarn. En wy fine it hwat raer, dat er dêr allinne yn 'e hûs stean mat. Nou woenen wy der beurt om beurt by wekje. Hastû der ek hwat op tsjin datstû ek in nacht by him yn 'e hûs trochbringst?"
"Né," sei de skuonmakker, "dat wol ik wol dwaen. Dan sil ik fannacht wol. Ik nim myn ark en ridskip mei, dan kin ik fannacht wol trochwerke, hwant dêr fornimt Wibe dochs neat fan."
Zo gezegd, zo gedaan. De skuonmakker bijoech him de jouns, doe't it tsjuster waerd nei Wibe syn hûs en hy gong by de kiste sitten. Wylst reparearde hy de skuon.
Wibe lei yn 'e kiste. Mar hy wie net dea fansels. Hy wie 't mei syn beide maten iens, dat se soenen dy opskepper fan in skuonmakker ris goed bang meitsje.
Doe't de skuonmakker dêr in skoft sitten hie to skuonmeitsjen gong it lid fan 'e deakiste stadich omheech en dêr kom Wibe mei de kop trochsetten.
Doe sei de skuonmakker: "Ho, dy't dea is mat dea bliuwe."
Hy sloech Wibe fuort mei de skuonmakkershammer de harsens yn.
Troch de grap, dy't de beide maten úthelle hienen moest de frijgesel it mei de dea bitelje. Mar de skuonmakker hie biwiisd dat er net bang wie.
Doe seinen syn beide maten, dy't by him sieten, tsjin elkoar: "Dêr matte wy in grap fan bileve."
Doe sei de iene tsjin 'e skuonmakker: "Nou is 't net bêst, jonge. Nou is Wibe, de âld frijgesel samar ynienen stoarn. En wy fine it hwat raer, dat er dêr allinne yn 'e hûs stean mat. Nou woenen wy der beurt om beurt by wekje. Hastû der ek hwat op tsjin datstû ek in nacht by him yn 'e hûs trochbringst?"
"Né," sei de skuonmakker, "dat wol ik wol dwaen. Dan sil ik fannacht wol. Ik nim myn ark en ridskip mei, dan kin ik fannacht wol trochwerke, hwant dêr fornimt Wibe dochs neat fan."
Zo gezegd, zo gedaan. De skuonmakker bijoech him de jouns, doe't it tsjuster waerd nei Wibe syn hûs en hy gong by de kiste sitten. Wylst reparearde hy de skuon.
Wibe lei yn 'e kiste. Mar hy wie net dea fansels. Hy wie 't mei syn beide maten iens, dat se soenen dy opskepper fan in skuonmakker ris goed bang meitsje.
Doe't de skuonmakker dêr in skoft sitten hie to skuonmeitsjen gong it lid fan 'e deakiste stadich omheech en dêr kom Wibe mei de kop trochsetten.
Doe sei de skuonmakker: "Ho, dy't dea is mat dea bliuwe."
Hy sloech Wibe fuort mei de skuonmakkershammer de harsens yn.
Troch de grap, dy't de beide maten úthelle hienen moest de frijgesel it mei de dea bitelje. Mar de skuonmakker hie biwiisd dat er net bang wie.
Onderwerp
AT 1711* - A Wood-cutter does not Fear the Dead   
ATU 1711* - The Brave Shoemaker   
Beschrijving
Een schoenmaker beweerde dat hij nergens bang voor was. twee vrienden bedachten daarom een grap. Eén van de mannen zei tegen de schoenmaker dat Wibe, de vrijgezel, plotseling overleden was. Zij vroegen hem of hij ook een nacht wilde waken. De schoenmaker wilde dezelfde nacht wel waken. Hij nam dan zijn gereedschap mee om door te kunnen werken. Wibe lag in de kist, maar was natuurlijk niet dood. Met z'n drieen wilden ze de schoenmaker bang maken. Na een tijdje ging het deksel van de kist open en kwam het hoofd van Wibe naar boven. De schoenmaker zei dat een dode dood moest blijven en sloeg hem met zijn schoenmakershamer op zijn hoofd. Wibe moest de grap met de dood betalen, maar de schoenmaker had bewezen dat hij niet bang was.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 1054, verhaal 4 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
5 augustus 1973
A Wood-cutter does not Fear the Dead
Naam Overig in Tekst
Wibe   
Wiebe   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21
