OVER0354

Men was tot Antwerpen seer bekommert over één die den lesten olie niet ontfangen hadde en sonder biechtvader gestorven was, dat hij in ongewijde aerde soude moeten begraeven werden. Daer wierde geresolveert dat men eenen pater Adriaen soude soecken te disponeeren om attestatie te geven dat hij de krancken bedient hadde. Hij wierdt gehaelt, maer wat men hem voorsloeg, hij seyde: ''t Was te grof, het kost niet door den beugel, het was tegen sijn eedt etc.' Op het leste quam een van de vrienden nevens hem staen en liet hem soo een handt vol rijcksdaelders in sijn poot sacken. 'Sacht, sacht', seyde pater Arie, 'daer valt me wat in.' En hem wat bedacht hebbende, seyde hij: 'Brengt mij de kist'. Dat geschiedt zijnde, ging hij er schrijelings over, seggende: 'Nu is 't genoeg, segt datter pater Arie overgegaen heeft.'

Een man had het laatste sacrament niet ontvangen en was zonder biechtvader gestorven. Daarom zou hij in ongewijde aarde begraven worden. Men probeerde dat te voorkomen door een pater te laten zeggen dat hij de zieke gediend zou hebben. Eerst wilde hij het niet doen, maar toen hij een hand vol rijksdaalders kreeg dacht hij daar anders over.

Aernout van Overbeke, Anecdota sive historiae jocosae. Ed. R. Dekker, H. Roodenburg en H.J. van Rees. Amsterdam 1991

Derde kwart zeventiende eeuw

Adriaen    Adriaen   

Arie    Arie   

Antwerpen    Antwerpen   

2013-03-01 14:46:20