KUYP004 - De duivelin en de Meidoorn

Lang eer Sint Willibrord in Bakel kwam, zwierf door deez' contrijen een duvelsmoer, die door haar eigen jongen was weggedreven uit den helle-oven, teneinde vrijer beesterij te kunnen misdrijven mee de verworpen zielen, welke er dagelijks 'nen halven dag geroosterd wierden en twaalf uren in zoutpotten zaten om gedurige pijn te bewaren. Overal waar de duvelin haar heete wreven zette schroeide groeisel en grond. Op zeven meters afstand verkoolde het hart in de boomen onder haren asem. Zij slofte van 't een ven naar 't ander om haren eeuwigen dorst te laven, maar rond haar henen wolkte alle water schielijk omhoog, zoodat het ook nooit regende waar zij liep. Menschen die haar bezagen verdroogden in hun hersens, weshalve het land van Bakel sedert onheugelijke dagen wierd aangewezen voor schaars aan verstand en schraal in groei. Maar in den tijd van Willibrord, toen ter plaatse de kerspelkerk wierd gebouwd kon de duvelin haar blikken niet naar de wijdtes wenden of zij zag het torenkruis steil uitsteken boven de mastebosschen. Dan priemden haar gele oogbollen vol prikkels en haar spieren krampten samen, dat armen en beenen stonden lijk prezerikbogen. Mee 'nen goren kop wijd voorover, als ging op haren rug de heele miserie mee, zocht zij daaromtrent de vlucht naar het Noorden en om haren brand te koelen aan bevroren zielen. Het land achter haar lag uren breed verzand en alle masten stonden zwart en zonder naalden. Alleen, en niet wijd van Handel bloeide nog wit en welig 'n Meidoornboomke. dat had zij vergeten te beasemen. Seffens wist al 't volk van den omtrek deez' bloemen staan. Zij groeiden gedurig bij en te Kerstmis was het boomke heller wit dan de sneeuw. Zoo wilde jaren nadien 'ne scheeper van Gemert 'nen twijg snijden om zijnen jas te sieren - hetgeen nooit was gebeurd - daar alle bloemen zorgvuldig vergaard wierden voor de kerk van Bakel. Toen hij derhalver zijn mes tusschen het blank gebloemte zette zag hij zienderooge uit honderd blaaikes tegaar een beeldeke groeien, Maria met het Kind. Het bleef hangen aan den twijg, die boven beiden henen stak. Wat zou 'ne scheeper doen, dan mee eelthanden op zijn harde dijen slaan en groote oogen zetten en 'nen open mond?! Toen hij omkeek zaten al zijn schapen genkield. "Mirakels! Wat Mirakel!" dacht hij en zat van consternatie liep hij Bakel af en Gemert en Handel, zingende van Driekoningen, omdat hij geen ander lieke wist. Maar als uit drie koninklijke dorpen ging het volk van heel den omtrek dien middag achter den scheeper mee, om te zien hoe Onze Lieve Vrouw uit blanke bloemen was komen groeien. Zij telden penningen bijeen voor een kapel, die zeven minuten dichter bij Gemert 't hendigst zou staan. Edoch de ossen, die de bouwstoffen trokken, wilden niet verder dan den doorneboom. Wijd in 't ronde was nergens water. Mee lastige jukbakken moesten de bouwers naar de boerenputten gaan. Maar op 'nen morgen, toen weerom de metselaars kwamen zagen zij Onze Lieve Vrouw vlak voor 't boomke bezig mee 't wasschen van Jezus zijn kleedje. Zij liet het uitdruppen in de zon en 't werkvolk dorst niet te naderen aleer 't heel en gansch droog was. Toen vonden zij eenen klaren put van twee meters diep, wiens water eigenlijk veel te lekker was om er voegsel mee te mengen.

Dit stichtelijk gebeuren is eeuw op eeuw door wonderlijke gunsten bewaarheid. want van stond af aan is het volk uit vele vertes gekomen naar Onze Lieve Vrouw op het Stokske, zooals weleer gezeid wierd. Op vandaag is de Meidoorn uitgebloeid, maar malscher dan bloeisel gaan in Handel de knoppen open van milde genaden en weelderigen zegen!

SINLEG 0092 - Das Bild wächst aus einem Baum.    SINLEG 0092 - Das Bild wächst aus einem Baum.   

In de omstreken van Bakel zwerft een duivelsmoeder. Overal waar ze komt vergaan bloemen en bomen en verschroeit de grond. De hersenen van de mensen die haar zien drogen uit. Maar in de tijd van Willibrord zie je de torenkruis overal bovenuit steken. Dit kan de duivelsmoeder niet aanzien en zij vlucht naar het noorden. Alle bloemen en bomen zijn vergaan, op één Meidoornboom na. De bloemen van deze boom zijn alleen voor de kerk bestemd. Op een dag wil een schipper een twijg afsnijden, maar dat lukt niet. Op de plaats waar hij snijdt ontstaat er een beeldje met Maria en kind. De schipper brengt de mensen op de hoogte en ze volgen hem om te kijken naar het beeld. De mensen leggen geld bij elkaar om een kapel te bouwen. De metselaars die de kapel gaan bouwen zien dat Onze Lieve Vrouw de kleding van Jezus aan het wassen is voor de boom. Op die plaats is voor die tijd nooit water geweest, maar nu is er een put te vinden met helder water.

Jehan Kuypers, Lieve Vrouwkes van Brabant of Eenen krans van Maria-legenden. Maastricht [etc.], 1938. p. 33-39

April 1938

Zie onder beeld een beeltenis van het Mariabeeld.

Das Bild wächst aus einem Baum.

Sint Willibrord    Sint Willibrord   

Handel    Handel   

Meidoorn    Meidoorn   

Maria    Maria   

Onze Lieve Vrouw    Onze Lieve Vrouw   

Jezus    Jezus   

Kerstmis    Kerstmis   

Bakel    Bakel   

Gemert    Gemert   

KInd    KInd   

Driekoningen    Driekoningen   

2013-03-01 14:46:20