DEVOOYS007

Die verduldicheit is een wortel ende een heuder aller doegeden, want als die wortel dreget den boem myt alle sijnen twigeren ende vruchten, soe dreght die verduldicheit oeck alle becoringen ende swaerheit die op oen commen. Toe desser verduldicheit dient wol eyn exempel dat men leest van twen broderen, die eene geleert, die ander ongelert, die beide yn een orden gengen. Meer de gelerde waer in sijnen proevel iaer onverduldich ende meende, hie en mochte des levens nyet lijden ende wolde ommers wtgaen ende dachte oick sijnen broder deen ongelerden myt oen toe nemen, off hie konde. Daer ghenck hie toe oem ende begonde oen toe vragen woe oem die staet deen hy angenomen [hadde] behaeghden. Hie antworden: Gebenedijt moet got sijn, die my yn desen staet geroepen hefft, want ick gheen leven hyr voer kyesen en wolde, ende alle dynck wort my suet ende licht". Dese antwort mishaegden den gheleerden broeder ende sprack myt onwerdicheit: "Woe hoeldestu daen dijn ghetyde?" Die ongelerde antworde weder: "Ick heb eyn boick myt drijer hantschrift ghescreven, als myt roeden litteren, myt swarten litteren ende myt guldenen litteren. Als ick haerdelick word gescolden ende versproken om mijn gebreck, soe lese ick die roede scrift, ende overdencke dat liden ons leven heren, dat hie om onsen wyl aen deen cruce geleden hefft, ende soe overvlodich sijn bloet ghestort heft, daer hy yn zoe groter pijnen, soe mennich scympede smelike waerde geleden heft. Ende als ick tornich begyn te werden, soe lese ick die swarte scrift, ende dencke op die lelike ververlike helle ende die anxtlike verdoemnisse, daer de tornigen ende onverduldigen yn comen sollen ende ewelike bliven. Ende als my dat vasten ende waken ende becoringe deer onkuysheit moyelick begynnen te werden, soe lese ick die gulden scrift, ende dencke op die grote ghenochlike vroude des ewygen levens, ende dat alle dit liden cleyn is om die eayge glorie te vercrigen. Ende aldus overmits deseer dryerhant schryft die ick stedelick lese, soe lide ick all dat my toecoemt gern ende verduldelick". Doe die gheleerde broder dyt hoerde, dar waert hie alsoe zeer van beweght, dat hie sijnen quaeden willen daer mede braeck, ende bleeff inder oerden ende betterde sijn leven.

Geduld draagt alle bekoringen en zwaarheid. Twee broeders, een geleerde en ongeleerde, gaan in een orde. De geleerde was ongeduldig en wilde vertrekken uit de orde. De ongeleerde had wel geduld. Hij las de drie boeken, het rode, zwarte en gouden. Het rode schrift gedenkt het lijden van Christus aan het kruis. Het zwarte schrift richt zich op de verdoemden. En wanneer het moeilijk is om te vasten dan leest de ongeleerde het gouden boek. Zo leerde hij alles op een geduldige manier. De geleerde leerde hier van en bleef in de orde om zijn leven te beteren.

De Vooys, C.G.N., Middelnederlandse stichtelijke exempelen, Zwolle, 1953. Tweede afdeling. Exempelen uit de spegel der susteren. Pagina 9-10

15de eeuw

Christus    Christus   

Heer    Heer   

2013-03-01 14:46:20