Hoofdtekst
Hier na volgen twee exempele vanden ghenen die niet en volherden in dat goede dat si aen ghenomen hadden.
Exempel. Dat ierste dat was inde oerdenne vanden sateroeysen een moenc, die hadde een suster inder werelt, die welcke suster ghemoeyt was dat haer broeder daer was, omme dat sij gene hulpe noch troest van hem en mochte hebben. Ende sij quam eens totten cloester al weenende, ende wilde haren broeder spreken. Die prior ontriet desen moenc dat hi daer niet gaen en soude. Die moenc seide, daer en was gheen vreese aen hem: si en soude aen hem niet hebben. Ende hi ghinc tot sijnder suster voer die poerte vanden cloester, ende sijn suster weende ende badt hem dat hi wt soude comen, hoe dat was bloet ende vleesch. Ende die viant die daer stoecte. Hi liet sijn cloester ende ghinc met sijnder suster uten cloester. Ende als si een stic vanden cloester ghegaen waren, doen ghinghen si in een bosch die daer stont. Ende daer bi stont een ander bosch, daer saghen die lieden die daer stonden ende wrochten opten acker, dat daer wt quam een beeste, dies ghelijc si noyt ghesien hadde, ende liep in dat bosch daer dese twee waren. Ende als dese beeste daer een stic gheweest hadde, quam si weder wt gheloepen. Die lieden die dit sagen, die opten acker waren, ghinghen ten bossche ende besaghen wat die beeste daer bedreef. Doen vonden si dat die beeste die twee, dat was den moenc ende sijn suster, alte male van sticken te sticken ghescoert hadde. Dit was sijn loen. Haddi hi in sijn cloester ghebleven, dit en hadde hi niet ghehadt.
Exempel. Dat ierste dat was inde oerdenne vanden sateroeysen een moenc, die hadde een suster inder werelt, die welcke suster ghemoeyt was dat haer broeder daer was, omme dat sij gene hulpe noch troest van hem en mochte hebben. Ende sij quam eens totten cloester al weenende, ende wilde haren broeder spreken. Die prior ontriet desen moenc dat hi daer niet gaen en soude. Die moenc seide, daer en was gheen vreese aen hem: si en soude aen hem niet hebben. Ende hi ghinc tot sijnder suster voer die poerte vanden cloester, ende sijn suster weende ende badt hem dat hi wt soude comen, hoe dat was bloet ende vleesch. Ende die viant die daer stoecte. Hi liet sijn cloester ende ghinc met sijnder suster uten cloester. Ende als si een stic vanden cloester ghegaen waren, doen ghinghen si in een bosch die daer stont. Ende daer bi stont een ander bosch, daer saghen die lieden die daer stonden ende wrochten opten acker, dat daer wt quam een beeste, dies ghelijc si noyt ghesien hadde, ende liep in dat bosch daer dese twee waren. Ende als dese beeste daer een stic gheweest hadde, quam si weder wt gheloepen. Die lieden die dit sagen, die opten acker waren, ghinghen ten bossche ende besaghen wat die beeste daer bedreef. Doen vonden si dat die beeste die twee, dat was den moenc ende sijn suster, alte male van sticken te sticken ghescoert hadde. Dit was sijn loen. Haddi hi in sijn cloester ghebleven, dit en hadde hi niet ghehadt.
Beschrijving
Een monnik heeft een wereldse zus, die er verdriet van heeft dat haar broer in het klooster zit en haar nooit kan helpen. Op een dag gaat zij huilend naar het klooster, en de monnik wordt door haar verleid om het klooster te verlaten. Als zij eenmaal door het bos trekken, zien boeren in de verte dat het tweetal genaderd wordt door een monster. Het is de duivel, die het tweetal aan stukken scheurt. Als de monnik in zijn klooster was gebleven, zou dit niet gebeurd zijn.
Bron
De Vooys, C.G.N., Middelnederlandse stichtelijke exempelen, Zwolle 1953, pagina 33
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20