Hoofdtekst
St. Lambertus draagt vuur in zijn voorschoot.
De heilige priester Landoald was belast met de opvoeding van den jongen Lambertus.
Op zekeren keer gebeurde het, dat het haardvuur, in een vertrek waar beiden verbleven, ongemerkt was uitgebrand. Het was winter en het weer guur en koud. Landoald sprak: "Ga, mijn zoon, loop en haal wat vuur in het naaste huis!" Lambertus, gewoon op het eerste woord te gehoorzamen, spoedt zich naar buiten; daar blijft hij staan en keert terug. Landoald schijnt verwonderd en beziet zijn leerling met een ernstig gelaat, alsof hij naar de reden zijner aarzeling vragen wilde. Lambertus had den blik van zijn meester verstaan, en sprak: "Meester, ik heb geen pan om er vuur in te doen; hoe wilt gij dat ik het drage?" "Mijn zoon", antwoordde Landoald, "hoe wilt gij uw vader langere laten wachten, als gij het vuur gemakkelijk in den schoot van uw kleed dragen!"
Deze vaderlijke berisping trof den jongeling; terstond keert hij terug en vraagt in het naaste huis om eenige houtkolen mee te mogen nemen, die in den haard te branden lagen. Lambertus ontving de brandende kolen in zijn kleed en keerde naar zijn woning terug. De vreugde van Landoald was nog grooter dan zijn verwondering, toen hij zag, dat het kleed van Lambertus door het vuur niet beschadigd was geworden.
De heilige priester Landoald was belast met de opvoeding van den jongen Lambertus.
Op zekeren keer gebeurde het, dat het haardvuur, in een vertrek waar beiden verbleven, ongemerkt was uitgebrand. Het was winter en het weer guur en koud. Landoald sprak: "Ga, mijn zoon, loop en haal wat vuur in het naaste huis!" Lambertus, gewoon op het eerste woord te gehoorzamen, spoedt zich naar buiten; daar blijft hij staan en keert terug. Landoald schijnt verwonderd en beziet zijn leerling met een ernstig gelaat, alsof hij naar de reden zijner aarzeling vragen wilde. Lambertus had den blik van zijn meester verstaan, en sprak: "Meester, ik heb geen pan om er vuur in te doen; hoe wilt gij dat ik het drage?" "Mijn zoon", antwoordde Landoald, "hoe wilt gij uw vader langere laten wachten, als gij het vuur gemakkelijk in den schoot van uw kleed dragen!"
Deze vaderlijke berisping trof den jongeling; terstond keert hij terug en vraagt in het naaste huis om eenige houtkolen mee te mogen nemen, die in den haard te branden lagen. Lambertus ontving de brandende kolen in zijn kleed en keerde naar zijn woning terug. De vreugde van Landoald was nog grooter dan zijn verwondering, toen hij zag, dat het kleed van Lambertus door het vuur niet beschadigd was geworden.
Beschrijving
De priester Landoals was belast met de opvoeding van de jonge Lambertus. Op een dag stuurt hij de jongen erop uit om vuur te halen. Na een poosje komt Lambertus terug om een pan te vragen om het vuur in te dragen. Landoals stuurt Lambertus weer weg met de woorden dat de jongen het vuur in de schoot van zijn kleed mee kan nemen. Uiteindelijk keerde Lambertus met brandende kolen in zijn kleed naar de woning van Landoals terug. Deze was vol vreugde en bewondering omdat het kleed van Lambertus niet beschadigd was door het vuur.
Bron
Kemp, Pierre. Limburgs Sagenboek. Gebrs van Aelst. Maastricht, 1925. p. 14
Commentaar
1925
Dit verhaal over Sint Lambertus valt onder het hoofdstuk: Van Heiligen en Vromen.
Naam Overig in Tekst
St. Lambertus 
St. Lambertus 
Landoald
Landoald
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20