Hoofdtekst
Onder de Dikke Boom staat een stenen beeld op een voetstuk. 't Is een l8de eeuwse godinnenfiguur met een hoorn van overvloed, ietwat gevuld van vormen en wit gekalkt.
Er is een geschiedenis aan verbonden:
Veur joaren was ter op de Börg van Slòchter 'n knap jonk wicht. Ieder mog heur geern lieden, zo mooi was ze, en zo bliede aaltied.
Mor dij heur 't allermainste lieden mog, dij het zai zulf in de dood jacht.
't Was 'n ridder, hier wied weg, mor hai kwam aaltied weer; hai kon ja boeten heur nait leven. 'n Jongkerel òf e regend was. Ze was in heur haart ook bliede mit hom, zo voak as e weer kwam. Mor ze was nòg te iedel, 't was de rechte laifde nòg nait.
Op 'n oavend luipen ze deur 't Bos, de laange loan langs, liek achter Börg oet, net zo as 't pad ter nou nòg ligt: kiek mor, ie kinnen Börg doar in de verte dudelk schimmern zain.
Bie Dikke Boom zee e:
Nou is 't veur 't leste; ast mie nòg laanger op tòbbe hòlste, din most 't mor waiten; din goa ik in oorlòg, en doe zugst mie nooit weer.
Hou gaait 't mit jonge wichter?
Zai dôchte: ôch, hai gaait vot nait in oorlög; hai komt getroost weerom.
Mor ze het hom nooit weer zain
Nou staait ze hier onder Dikke Boom mit heur verdrait; ze het nooit gain gerust uur meer had.
Boeren willen wel zeggen, dat zai noa dij dikke tak kikt van ôl Boom, en dat hai zok doar aan ophongen het. Joa, verdrait het e vaast genog had, mor ophangen môie nait leuven. 't Was ja 'n ridder, en dij deden dat nait; dij gongen in oorlôg.
Er is een geschiedenis aan verbonden:
Veur joaren was ter op de Börg van Slòchter 'n knap jonk wicht. Ieder mog heur geern lieden, zo mooi was ze, en zo bliede aaltied.
Mor dij heur 't allermainste lieden mog, dij het zai zulf in de dood jacht.
't Was 'n ridder, hier wied weg, mor hai kwam aaltied weer; hai kon ja boeten heur nait leven. 'n Jongkerel òf e regend was. Ze was in heur haart ook bliede mit hom, zo voak as e weer kwam. Mor ze was nòg te iedel, 't was de rechte laifde nòg nait.
Op 'n oavend luipen ze deur 't Bos, de laange loan langs, liek achter Börg oet, net zo as 't pad ter nou nòg ligt: kiek mor, ie kinnen Börg doar in de verte dudelk schimmern zain.
Bie Dikke Boom zee e:
Nou is 't veur 't leste; ast mie nòg laanger op tòbbe hòlste, din most 't mor waiten; din goa ik in oorlòg, en doe zugst mie nooit weer.
Hou gaait 't mit jonge wichter?
Zai dôchte: ôch, hai gaait vot nait in oorlög; hai komt getroost weerom.
Mor ze het hom nooit weer zain
Nou staait ze hier onder Dikke Boom mit heur verdrait; ze het nooit gain gerust uur meer had.
Boeren willen wel zeggen, dat zai noa dij dikke tak kikt van ôl Boom, en dat hai zok doar aan ophongen het. Joa, verdrait het e vaast genog had, mor ophangen môie nait leuven. 't Was ja 'n ridder, en dij deden dat nait; dij gongen in oorlôg.
Beschrijving
Onder de Dikke Boom staat een standbeeld van een vrouw. Een mooi meisje wordt verliefd op een jonge ridder. Hij verlaat haar bij de dikke boom, waar ze met haar verdriet blijft. Boeren zeggen dat zij nu een tak van de boom is en dat de ridder zich hieraan heeft opgehangen, maar ridders doen zoiets niets.
Bron
Laan, K. ter. Groninger overleveringen. Zutphen, 1930. p.14.
Commentaar
1930
Naam Overig in Tekst
Dikke   
Slochter   
Slòchter   
Naam Locatie in Tekst
Boom   
Bos   
Borg   
Börg   
Slochterbos   
Slòchterbos   
Slochteren   
Slòchteren.   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20
