Hoofdtekst
HET GESTOLEN MARIABEELDJE.
In het Ruiterstraatje te Wijk Maastricht lag een oud vrouwtje op sterven, doch de dood wilde haar maar niet komen halen. Ze lag daar al dagen en weken, zichzelf en anderen tot last en met iedere ademhaling meende zij en die haar kwamen bezoeken, dat het wel de laatste zucht zou wezen. Op zekeren dag bezocht haar een andere oude vrouw en aan deze klaagde zij haar nood. "Gij hebt misschien nog iets op uw geweten, wat u bezwaart?" meende de bezoekster. Neen, neen, dat in geen geval; maar de andere vrouw bleef aandringen en eindelijk bekende het oudje, dat het toch zoo was. Zij had iets op het geweten en zij zou het haar ook vertellen, wanneer er geen derde persoon bij was. Den volgenden dag kwam die vrouw haar weer bezoeken en nu "kwam het er uit". Zij was buiten gaan wandelen en voorbij een kapelletje gekomen, waar een mooi Onze Lieve Vrouwebeeldje stond. Zij had aan de begeerte niet kunnen weerstaan en het toen heimelijk meegenomen. En nu verzocht zij die vrouw, het beeldje weer in dat kapelletje terug te brengen en het op de oude plaats te zetten. Zij voelde, dat zij dan rustig zou kunnen sterven. De vrouw voldeed aan bet verlangen van de zieke en het bleek later, dat het oudje precies op hetzelfde oogenblik stierf, dat de andere het gestolen beeldje weer in het kapelletje terugplaatste.
In het Ruiterstraatje te Wijk Maastricht lag een oud vrouwtje op sterven, doch de dood wilde haar maar niet komen halen. Ze lag daar al dagen en weken, zichzelf en anderen tot last en met iedere ademhaling meende zij en die haar kwamen bezoeken, dat het wel de laatste zucht zou wezen. Op zekeren dag bezocht haar een andere oude vrouw en aan deze klaagde zij haar nood. "Gij hebt misschien nog iets op uw geweten, wat u bezwaart?" meende de bezoekster. Neen, neen, dat in geen geval; maar de andere vrouw bleef aandringen en eindelijk bekende het oudje, dat het toch zoo was. Zij had iets op het geweten en zij zou het haar ook vertellen, wanneer er geen derde persoon bij was. Den volgenden dag kwam die vrouw haar weer bezoeken en nu "kwam het er uit". Zij was buiten gaan wandelen en voorbij een kapelletje gekomen, waar een mooi Onze Lieve Vrouwebeeldje stond. Zij had aan de begeerte niet kunnen weerstaan en het toen heimelijk meegenomen. En nu verzocht zij die vrouw, het beeldje weer in dat kapelletje terug te brengen en het op de oude plaats te zetten. Zij voelde, dat zij dan rustig zou kunnen sterven. De vrouw voldeed aan bet verlangen van de zieke en het bleek later, dat het oudje precies op hetzelfde oogenblik stierf, dat de andere het gestolen beeldje weer in het kapelletje terugplaatste.
Onderwerp
TM 4301 - Persoon kan niet sterven 
TM 4301 - Persoon kan niet sterven 
Beschrijving
In de ruiterstraat te wijk-Maastricht lag een oud vrouwtje al weken op sterven. Op een dag bezocht een andere vrouw haar en aan haar vertelde ze over haar wens om te sterven. Deze vroeg haar of ze niet nog wat te biechten had. In eerste instantie ontkende het oude vrouwtje maar uiteindelijk vertelde ze dat ze op een dag uit een kapelletje een Mariabeeldje had gestolen. Nu verzocht ze de andere vrouw dit beeldje terug te zetten. De vrouw voldeed aan deze wens en op hetzlefde ogenblik stierf de oude vrouw.
Bron
Kemp, Pierre. Limburgs Sagenboek. Gebrs van Aelst. Maastricht, 1925. p. 33-34
Commentaar
1925
Dit verhaal over Maria valt onder het hoofdstuk: van kerken, kapellen en wonderbeelden.
Persoon kan niet sterven
Naam Overig in Tekst
Wijk-Maastricht
Wijk-Maastricht
Maria
Maria
Onze-Lieve-Vrouwe
Onze-Lieve-Vrouwe
Naam Locatie in Tekst
Ruiterstraat
Ruiterstraat
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20