Hoofdtekst
De Schulpengrot op Nienoord
Dit is helemaal geen grot, maar een mooie, grote, vierkante kamer in de tuin van het buitengoed, dat op de plaats verrezen is van de oude borg Nienoord. In de dagen van den Nieuwen Oord, nog in de Middeleeuwen, was deze zaal de kapel voor de jonker van Ewsum en zijn gezin. De wanden zijn bekleed met schulpen en mooie steentjes, waarvan allerlei ranken, bladen, slingers, gekroonde letters en andere figuren kunstig gevormd zijn. En het alleraantrekkelikste zijn een paar bewegelike morenkoppen. Alle liefhebbers van 'n Laikstertoekje en andere bezoekers van de Leek moeten dat zien.
Veur joaren was ter op Nienoord 'n schatkoamer, dij boorndevol was van gòld en van zulver; ook wazzen der dure stainen in, van dij diamanten, dij ieder wel doezend gulden weerd binnen. Zoveul riekdom was ter op de haile wereld nait bie nkander.
Vot ter bie woonde 'n doodaarm boertje, dij mos van nood zien leste kou verkopen. In zien prakkezoatsies zee e, dat 't onrecht in de weerld zo groot was, dat de ain gain ìnne wos aan zien schatten, en dat de aander schaaiden mos van zien leste bezit. Honderd rieksdoalders oet dij overvloud, en hai was hulpen ....
Dat heurde zien dòchter, dij heur voader en moeke zo stom geern helpen wol. Ze dee 't! Ze loerde 't of, dat de schatbewoarder 'n ogenblik weg was; ze dee 'n greep, en nòg ain. Ze haar al laank genog, mor de begeerte wör boas over heur. Net dou ze de zak vol haar, wör ze grepen, en veur de jonker bròcht.
De doodstraf ston der op. Mor 't was zoo'n aarm jonk wicht, dat ze kreeg genoade. 't Levent mog ze hòllen, mor de schatkoamer zol heur gevangenis wezen. Doar zol ze net zoo laank inzitten, tòtdat zai de muren van ondern tòt boven mit nuunders en stamen bekied haar, zo as zok dat bie 'n schatkoarner heurde.
Bliede gong ze aan 't waark, bliede dat ze 't jonge levent der òfred haar. Ze aarbaidde zo haard as ze mor aits kon; din was ze weer vrij!
Dat zol zo laank nait duren .... Schulpke veur, schulpke noa mos ze oetkaizen en an nkander pazen; staintje veur, staintje noa mos ter tussen, en de kleuren aan de muur mozzen zaacht en fien wezen. Zo zol 't 'n kunststok wòrden, de heer van de borg zol tevree wezen over heur waark.
Aaltied aarbaidde ze deur, net zo laank dat 't kloar was. De poort gong veur heur open; ze was vrij.
Mor op 't aigenste ogenblik was ze dood; ze sakte in nkander, en de droagers bròchten 'n staf-òld wiefke noa 't graft.
Ze haar 't nait maarkt in heur iever, dat de joaren der over verlopen wazzen. Jonk was ze der in komen, aal doage was ze weer van nijs begund, heur haile leven haar ze der bie versieten. Mor 't waark was kloar, en ze was zulf verlöst.
Dit is helemaal geen grot, maar een mooie, grote, vierkante kamer in de tuin van het buitengoed, dat op de plaats verrezen is van de oude borg Nienoord. In de dagen van den Nieuwen Oord, nog in de Middeleeuwen, was deze zaal de kapel voor de jonker van Ewsum en zijn gezin. De wanden zijn bekleed met schulpen en mooie steentjes, waarvan allerlei ranken, bladen, slingers, gekroonde letters en andere figuren kunstig gevormd zijn. En het alleraantrekkelikste zijn een paar bewegelike morenkoppen. Alle liefhebbers van 'n Laikstertoekje en andere bezoekers van de Leek moeten dat zien.
Veur joaren was ter op Nienoord 'n schatkoamer, dij boorndevol was van gòld en van zulver; ook wazzen der dure stainen in, van dij diamanten, dij ieder wel doezend gulden weerd binnen. Zoveul riekdom was ter op de haile wereld nait bie nkander.
Vot ter bie woonde 'n doodaarm boertje, dij mos van nood zien leste kou verkopen. In zien prakkezoatsies zee e, dat 't onrecht in de weerld zo groot was, dat de ain gain ìnne wos aan zien schatten, en dat de aander schaaiden mos van zien leste bezit. Honderd rieksdoalders oet dij overvloud, en hai was hulpen ....
Dat heurde zien dòchter, dij heur voader en moeke zo stom geern helpen wol. Ze dee 't! Ze loerde 't of, dat de schatbewoarder 'n ogenblik weg was; ze dee 'n greep, en nòg ain. Ze haar al laank genog, mor de begeerte wör boas over heur. Net dou ze de zak vol haar, wör ze grepen, en veur de jonker bròcht.
De doodstraf ston der op. Mor 't was zoo'n aarm jonk wicht, dat ze kreeg genoade. 't Levent mog ze hòllen, mor de schatkoamer zol heur gevangenis wezen. Doar zol ze net zoo laank inzitten, tòtdat zai de muren van ondern tòt boven mit nuunders en stamen bekied haar, zo as zok dat bie 'n schatkoarner heurde.
Bliede gong ze aan 't waark, bliede dat ze 't jonge levent der òfred haar. Ze aarbaidde zo haard as ze mor aits kon; din was ze weer vrij!
Dat zol zo laank nait duren .... Schulpke veur, schulpke noa mos ze oetkaizen en an nkander pazen; staintje veur, staintje noa mos ter tussen, en de kleuren aan de muur mozzen zaacht en fien wezen. Zo zol 't 'n kunststok wòrden, de heer van de borg zol tevree wezen over heur waark.
Aaltied aarbaidde ze deur, net zo laank dat 't kloar was. De poort gong veur heur open; ze was vrij.
Mor op 't aigenste ogenblik was ze dood; ze sakte in nkander, en de droagers bròchten 'n staf-òld wiefke noa 't graft.
Ze haar 't nait maarkt in heur iever, dat de joaren der over verlopen wazzen. Jonk was ze der in komen, aal doage was ze weer van nijs begund, heur haile leven haar ze der bie versieten. Mor 't waark was kloar, en ze was zulf verlöst.
Onderwerp
TM 3115 - Schatkamer wordt schelpengrot
TM 3115 - Schatkamer wordt schelpengrot 
Beschrijving
Een meisje steelt voor haar arme ouders uit een schatkamer. Als straf moet zij de schatkamer stofferen met steentjes en schelpjes. Als zij klaar is met de kamer, is zij al zo oud dat zij overlijdt.
Bron
Laan, K. ter. Groninger overleveringen. Zutphen, 1930. p. 144 - 146
Naam Overig in Tekst
Schulpengrot
Schulpengrot
Nienoord
Nienoord
Nieuwen Oord
Nieuwen Oord
Ewsum
Ewsum
Laikstertoekje
Laikstertoekje
Naam Locatie in Tekst
Leek.
Leek.
Plaats van Handelen
Leek
Leek
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20