SPORTEL000402

De verteller J. Rijkens wist nog te vertellen dat zijn grootvader kleermaker Pieter Schlukebier en wonende te 't Zandt wellicht een der laatsten is geweest die aan heksen en spoken geloofde. Hij was dermate bang voor die heksen en spoken, dat hij elke avond met een "haarspit" naar bed ging. Hij sloeg dan met dat ijzeren voorwerp in 't rond om de heksen te verjagen. Hij was overtuigd dat er heksen moesten zijn want toen hij een bedkussen opende kwam daar een verenkrans uit. Hij ging er mee naar de dominee. Deze gaf hem de raad ermee naar de dorsmachine te gaan en in het vuur van de stoomketel de krans te verbranden. De pijp van de stoomketel moest echter afgedekt worden, om te voorkomen dat de heks toch nog zou ontkomen. De man voelde enige tijd later zich toch nog bedreigd door de heksen. Hij opende weer een kussen en weer kwam er een verenkrans uit met in 't midden een afgewerkt gestikt lapje. Grootvader had aan zijn kleinzoon Jan Rijken de krans laten zien. De jongen geloofde er niet aan en zei dat het lapje door grootvader zelf er in was gelegd. De oudeman werd toen razend en hield bij hoog en laag vol, dat hij het niet had gedaan, maar de heksen. De krans werd weer verbrand. Tot zijn dood bleef grootvader Pieter bang voor spoken en heksen.

TM 3109 - Heksenkrans in kussen    TM 3109 - Heksenkrans in kussen   

Man is er van overtuigd dat heksen en spoken bestaan, en verjaagt ze 's avonds. De verenkrans verbrandt hij op raad van de dominee in de stoomketel van een dorsmachine.

Collectie Sportel, verslag 4, verhaal 2 (Archief Meertens Instituut)

J. Rijkens    J. Rijkens   

Pieter Schlukebier    Pieter Schlukebier   

Pieter    Pieter   

Jan Rijkens    Jan Rijkens   

't Zandt    't Zandt   

't Zandt    't Zandt   

2013-03-01 14:46:21