KEMP108 - Duivelssagen: Een woekeraar kauwt bij zijn sterven geld

BEN WOEKERAAR KAUWT BIJ ZIJN STERVEN GELD.

Twee jaar geleden stierf er in het diocees Keulen een ridder, die als woekeraar erg berucht was. Toen hij daar zoo zwaar ziek lag en de materie hem in de hersens was gestegen, trad delirium in; hij bewoog maar voortdurend den mond en de kaken, zoodat zijn dienaars hem vroegen: "Maar heer, wat eet gij toch?" ,,Ik kauw denaren", antwoordde de zieke in zijn koorts. Het wilde hem namelijk voorkomen, of er duivels bij hem stonden, die hem voortdurend geldstukken in den mond staken. Ten langen laatste riep hij uit: ,,Ik kan het door deze duivels niet langer meer uithouden. Brengt mij naar het klooster Rode! (Rolduc). Daar wonen goede menschen, die mij misschien van hen kunnen bevrijden!" Men bracht den woekeraar naar Rolduc. Dáár aangekomen, riep hij: ,Breng mij naar huis! Breng mij naar huis! Hier zie ik nog meer duivels dan thuis". Hij was afkomstig uit bet dorp Wurm bij Randerath. Daar bracht men hem weer terug en hij stierf, tot aan zijn laatsten snik door duivels gekweld.
Door deze kwalen konden velen eens zien, welk een afschuwelijk bedrijf de woeker is. Meerdere personen beweren in den mond van den ridder goudstukken te hebben gezien.

Een ridder, berucht als woekeraar, moet op zijn sterfbed, als hij ijlt van de koorts, muntstukken kauwen van de duivels rond zijn bed. Mensen beweren ook echt goudstukken in zijn mond te hebben gezien.

Kemp, Pierre. Limburgs Sagenboek. Gebrs van Aelst. Maastricht, 1925.

1925

Dit verhaal is te vinden in het hoofdstuk 'Duivelssagen'.

Randerath    Randerath   

Keulen    Keulen   

Rode    Rode   

Rolduc    Rolduc   

Wurm    Wurm   

2013-03-01 14:46:20