Hoofdtekst
DEN DUIVEL TE SLIM
Op de Schrieversheide onder Heerlen stond een berucht kaarthuis. De spelers, die daar kwamen, speelden voor grof geld en waagden er soms hun klein vermogen aan, Zij kaartten meest den heelen nacht door.
Zoo was er ook eens een man, die bijna alles wat hij bezat, had verspeeld. Hij had op zijn eigendom zooveel geleend, dat hem maar een kleine beurs met geld meer overbleef.
,Vanavond moet de kans keeren", zeide hij op zekeren dag, ,,of alles gaat naar den duivel toe!"
Hij speelde dien avond en verloor alles. Er bleef hem niets meer over; hij was geruïneerd. Vloekend verliet hij de herberg. Hij kon nog niet heel ver zijn of daar kwam een heer bij hem en vroeg: ,,Wat! Ga jij al zoo vroeg naar huis?" Hoe kent die mij nu? vroeg de speler zich af, maar hij antwoordde toch: "Alles is naar den duivel toe!"
"Dat moet ge zoo gauw niet zeggen", meende de heer, ,,daar is misschien nog wel uitkomst,"
"Neen, neen, alles is naar den duivel, alles, alles!" raasde de speler. "Ik zou je misschien wel kunnen helpen. Wat dunkt je er van, als ik je eens voor een jaar een vat kronen leende!" bood de heer aan. "Een vat kronen? Verondersteld, dat gij me die zoudt kunnen leenen en ik verspeel ze, wat dan?" Daar gaf de heer geen direct antwoord op; maar het was wel of hij van gedaante veranderde en de speler begreep al gauw, dat het met dien heer niet pluis was. "Nou", meende de heer na veel praatjes heen en weer, wat zoudt gij er van denken, als gij, voor het geval, dat gij mij het vat kronen niet terug kunt geven, mij uw ziel verschreeft! Maar gij zult wel in staat zijn, het geld terug te geven. Gij zult zien, de kansen keeren na vandaag!" En om den man toch maar te winnen, toonde de duivel, want hij was het, hem een vat vol gouden kronen. De man liet zich bepraten of deed tenminste zoo. Zij kwamen nu tot het volgende accoord. Na één jaar, op de minuut af, zou de man zich op de plaats, waar zij zich bevonden, moeten vervoegen om het geld terug te geven. Kon hij het vat vol kronen niet strijkmaat teruggeven, dan was zijn ziel voor den duivel. De man stemde er eindelijk mee in en de duivel, die zeker was al weer een zieltje te winnen, kreeg een goede bui en gaf den speler een vat vol kronen, niet strijkmaat, maar opgehoopt vol. De man zou toch immers nooit in staat zijn, het geld terug te geven, zelfs niet eens strijkmaat.
Toen de speler dat zag, schoot hem een idee door het hoofd. Reeds had de duivel zijn hielen gekeerd en zeide nog eens: ,Dis tot over een jaar en dan strijkmaat!" "Wacht eens heer!" riep de man nu. Het accoord is strijkmaat, niet waar?" "Ja, zeker," bevestigde de duivel nog eens. "Wel dan," lachte de speler, en streek, wat meer dan strijkmaat was boven den rand van het vat weg. "Wat zouden wij nog wachten tot na een jaar! Hier hebt je je vat strijkmaat terug!" En terwijl de duivel raasde, zoo te zijn bedrogen, vulde de man met het geld, dat er meer dan strijkmaat was zijn zakken en den duivel uitlachend, dat hij hem zulk een poets gebakken had.
Op de Schrieversheide onder Heerlen stond een berucht kaarthuis. De spelers, die daar kwamen, speelden voor grof geld en waagden er soms hun klein vermogen aan, Zij kaartten meest den heelen nacht door.
Zoo was er ook eens een man, die bijna alles wat hij bezat, had verspeeld. Hij had op zijn eigendom zooveel geleend, dat hem maar een kleine beurs met geld meer overbleef.
,Vanavond moet de kans keeren", zeide hij op zekeren dag, ,,of alles gaat naar den duivel toe!"
Hij speelde dien avond en verloor alles. Er bleef hem niets meer over; hij was geruïneerd. Vloekend verliet hij de herberg. Hij kon nog niet heel ver zijn of daar kwam een heer bij hem en vroeg: ,,Wat! Ga jij al zoo vroeg naar huis?" Hoe kent die mij nu? vroeg de speler zich af, maar hij antwoordde toch: "Alles is naar den duivel toe!"
"Dat moet ge zoo gauw niet zeggen", meende de heer, ,,daar is misschien nog wel uitkomst,"
"Neen, neen, alles is naar den duivel, alles, alles!" raasde de speler. "Ik zou je misschien wel kunnen helpen. Wat dunkt je er van, als ik je eens voor een jaar een vat kronen leende!" bood de heer aan. "Een vat kronen? Verondersteld, dat gij me die zoudt kunnen leenen en ik verspeel ze, wat dan?" Daar gaf de heer geen direct antwoord op; maar het was wel of hij van gedaante veranderde en de speler begreep al gauw, dat het met dien heer niet pluis was. "Nou", meende de heer na veel praatjes heen en weer, wat zoudt gij er van denken, als gij, voor het geval, dat gij mij het vat kronen niet terug kunt geven, mij uw ziel verschreeft! Maar gij zult wel in staat zijn, het geld terug te geven. Gij zult zien, de kansen keeren na vandaag!" En om den man toch maar te winnen, toonde de duivel, want hij was het, hem een vat vol gouden kronen. De man liet zich bepraten of deed tenminste zoo. Zij kwamen nu tot het volgende accoord. Na één jaar, op de minuut af, zou de man zich op de plaats, waar zij zich bevonden, moeten vervoegen om het geld terug te geven. Kon hij het vat vol kronen niet strijkmaat teruggeven, dan was zijn ziel voor den duivel. De man stemde er eindelijk mee in en de duivel, die zeker was al weer een zieltje te winnen, kreeg een goede bui en gaf den speler een vat vol kronen, niet strijkmaat, maar opgehoopt vol. De man zou toch immers nooit in staat zijn, het geld terug te geven, zelfs niet eens strijkmaat.
Toen de speler dat zag, schoot hem een idee door het hoofd. Reeds had de duivel zijn hielen gekeerd en zeide nog eens: ,Dis tot over een jaar en dan strijkmaat!" "Wacht eens heer!" riep de man nu. Het accoord is strijkmaat, niet waar?" "Ja, zeker," bevestigde de duivel nog eens. "Wel dan," lachte de speler, en streek, wat meer dan strijkmaat was boven den rand van het vat weg. "Wat zouden wij nog wachten tot na een jaar! Hier hebt je je vat strijkmaat terug!" En terwijl de duivel raasde, zoo te zijn bedrogen, vulde de man met het geld, dat er meer dan strijkmaat was zijn zakken en den duivel uitlachend, dat hij hem zulk een poets gebakken had.
Onderwerp
AT 0330 - The smith outwits the devil 
AT 0330 - The smith outwits the devil 
ATU 0330 - The Smith and the Devil
ATU 0330 - The Smith and the Devil
Beschrijving
Een speler heeft bijna al zijn vermogen met kaarten verspeeld. 'Alles is naar de duivel' roept hij. Onderweg naar huis komt hij een heer tegen, waartegen hij zijn ongelukkige toestand vertelt. De heer biedt aan om de man een vat gouden kronen uit te lenen. De speler begint te vermoeden dat het met de heer niet pluis is. Toch komen ze tot een akkoord: de speler krijgt van de heer een vat geld en moet die na precies een jaar strijkmaat aan de duivel (want die is het) teruggeven. Lukt dat niet, dan heeft de gokverslaafde zijn ziel verkocht.
De man krijgt het vat geld, maar krijgt dan prompt een idee. De duivel had immers gezegd 'strijkmaat', maar het vat zit veel voller dan dat. De kaartspeler veegt het overtollige geld uit het vat en geeft deze, die nu strijkmaat gevuld is, terug aan de duivel. Waarom een jaar wachten als hij deze nu al kan teruggeven? En nu kan hij het overige geld gewoon houden. De speler lacht de duivel uit omdat hij deze te slim af is geweest.
De man krijgt het vat geld, maar krijgt dan prompt een idee. De duivel had immers gezegd 'strijkmaat', maar het vat zit veel voller dan dat. De kaartspeler veegt het overtollige geld uit het vat en geeft deze, die nu strijkmaat gevuld is, terug aan de duivel. Waarom een jaar wachten als hij deze nu al kan teruggeven? En nu kan hij het overige geld gewoon houden. De speler lacht de duivel uit omdat hij deze te slim af is geweest.
Bron
Kemp, Pierre. Limburgs Sagenboek. Gebrs van Aelst. Maastricht, 1925.
Commentaar
1925
Dit verhaal is te vinden in het hoofdstuk 'Duivelssagen'.
The Smith Outwits the Devil
Naam Overig in Tekst
Duivel
Duivel
Schrieversheide
Schrieversheide
Naam Locatie in Tekst
Heerlen
Heerlen
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20