Hoofdtekst
HET VLIEGEND LAKEN.
Op het landgoed ,den Heiligenberg" te Bunde, woonde een oude dame, die niets meer aan haar geloof deed. Zij leefde er alleen met een paar dienstboden.
De beide dienstboden hadden al vaker in de remise, waar brandhout opgestapeld lag, knallen gehoord; wanneer zij er de dame over spraken, zeide deze steeds, dat het ratten waren, die zich tusschen dat hout ophielden. Dat knallen hield echter niet op en een van de meiden, die anders erg gehecht was aan de oude dame, gaf deze te verstaan, dat zij haar dienst opzei, wanneer die rare geluiden in de remise niet ophielden. Ze durfde zich er zelfs niet bij helderen dag meer in wagen. Door het aandringen van de dame bleef zij evenwel. Op zekeren avond werd de oude dame niet wel en zij voelde, dat zij sterven ging. Nu had zij in Maastricht nog haar éénige zuster wonen en die wilde zij nog zoo gaarne eens zien, eer ze stierf. Het was al laat, maar de meid, die erg gehecht was aan de dame, liet; hoewel zij aarzelde, zich toch geen tweemaal verzoeken te gaan. Zij ging dan naar Maastricht en waarschuwde de zuster van haar meesteres. Toen zij weer terug wilde, waren de poorten, die om tien uur werden gesloten, al dicht, zoo laat was het en zoo lang is het al geleden. De wicht liet haar nog uit, nadat zij gezegd had, waarom. Op den terugweg gebeurde er niets bijzonders, het barrier van het landgoed stond evenwel wagenwijd open ofschoon zij bij haar vertrek het toch goed achter zich gesloten had. Nog was zij van haar verwondering niet bekomen, toen zij belgeklingel hoorde, dat duurde en duren bleef. En terwijl zij over den weg van het barrier tot aan het huis ging, zag zij tusschen de boomen van de fruitweiden, die aan beide zijden dien weg bezoonden, een witten schijn dwalen. Die schijn liet zich nog het beste vergelijken met een vliegend laken.
Eerst dreef het dwars over den weg voor haar door en vervolgens ging het zigzagsgewijze voor haar uit tot aan het huis, terwijl maar altijd die bel klingelde. De groote deur van het huis stond ook open; eveneens de deuren van alle kamers. Toen ze de kamer van de dame binnentrad, zag ze met ontzetting, dat de vier muren van dit vertrek geheel met rouw waren bekleed, terwijl er overal kaarsen in rijen langs de wanden gezet, brandden. De dame lag al op "schouf", d.w.z. haar lijk lag al op het doodsbed. Op haar hoofd zat een zwarte raaf.
Bij het binnenkomen vloog de raaf van het lijk af en weg door een van de ramen, die toch goed gesloten waren. Er was geen ruit kapot of gebroken' en hoe er ook werd gezocht, nergens was de opening te vinden, waardoor de raaf was verdwenen.
Op het landgoed ,den Heiligenberg" te Bunde, woonde een oude dame, die niets meer aan haar geloof deed. Zij leefde er alleen met een paar dienstboden.
De beide dienstboden hadden al vaker in de remise, waar brandhout opgestapeld lag, knallen gehoord; wanneer zij er de dame over spraken, zeide deze steeds, dat het ratten waren, die zich tusschen dat hout ophielden. Dat knallen hield echter niet op en een van de meiden, die anders erg gehecht was aan de oude dame, gaf deze te verstaan, dat zij haar dienst opzei, wanneer die rare geluiden in de remise niet ophielden. Ze durfde zich er zelfs niet bij helderen dag meer in wagen. Door het aandringen van de dame bleef zij evenwel. Op zekeren avond werd de oude dame niet wel en zij voelde, dat zij sterven ging. Nu had zij in Maastricht nog haar éénige zuster wonen en die wilde zij nog zoo gaarne eens zien, eer ze stierf. Het was al laat, maar de meid, die erg gehecht was aan de dame, liet; hoewel zij aarzelde, zich toch geen tweemaal verzoeken te gaan. Zij ging dan naar Maastricht en waarschuwde de zuster van haar meesteres. Toen zij weer terug wilde, waren de poorten, die om tien uur werden gesloten, al dicht, zoo laat was het en zoo lang is het al geleden. De wicht liet haar nog uit, nadat zij gezegd had, waarom. Op den terugweg gebeurde er niets bijzonders, het barrier van het landgoed stond evenwel wagenwijd open ofschoon zij bij haar vertrek het toch goed achter zich gesloten had. Nog was zij van haar verwondering niet bekomen, toen zij belgeklingel hoorde, dat duurde en duren bleef. En terwijl zij over den weg van het barrier tot aan het huis ging, zag zij tusschen de boomen van de fruitweiden, die aan beide zijden dien weg bezoonden, een witten schijn dwalen. Die schijn liet zich nog het beste vergelijken met een vliegend laken.
Eerst dreef het dwars over den weg voor haar door en vervolgens ging het zigzagsgewijze voor haar uit tot aan het huis, terwijl maar altijd die bel klingelde. De groote deur van het huis stond ook open; eveneens de deuren van alle kamers. Toen ze de kamer van de dame binnentrad, zag ze met ontzetting, dat de vier muren van dit vertrek geheel met rouw waren bekleed, terwijl er overal kaarsen in rijen langs de wanden gezet, brandden. De dame lag al op "schouf", d.w.z. haar lijk lag al op het doodsbed. Op haar hoofd zat een zwarte raaf.
Bij het binnenkomen vloog de raaf van het lijk af en weg door een van de ramen, die toch goed gesloten waren. Er was geen ruit kapot of gebroken' en hoe er ook werd gezocht, nergens was de opening te vinden, waardoor de raaf was verdwenen.
Onderwerp
SINSAG 0918 - Teufel führt Sünder mit. 
SINSAG 0918 - Teufel führt Sünder mit. 
Beschrijving
Een oude dame die al jaren niets meer met haar geloof doet, woont met haar dienstboden op het landgoed de 'Heiligenberg' bij Bunde. Een van de dienstboden durft niet meer in de remise te komen, omdat daar vreemde geluiden in het brandhout zijn te horen. Op een dag ligt de oude dame op sterven en de dienstbode wordt er op uitgestuurd om haar zuster te waarschuwen, die de vrouw nog een keer wil zien. Op de terugweg ziet ze vreemde dingen: hekken en deuren staan open, terwijl zij ze echt dicht had gedaan. Een witte schijn, het lijkt wel een laken, zweeft voorbij. En ze hoort belgeklingel. Bij de oude dame aangekomen ligt deze tot haar ontzetting reeds op een doodsbed en is de kamer ingericht als rouwkamer. Een zwarte raaf zit op het hoofd van de dame en vliegt weg door het raam heen, zonder een gat achter te laten.
Bron
Kemp, Pierre. Limburgs Sagenboek. Gebrs van Aelst. Maastricht, 1925.
Commentaar
1925
Dit verhaal is te vinden in het hoofdstuk 'Duivelssagen'.
Teufel führt Sünder mit
Naam Locatie in Tekst
Heiligenberg
Heiligenberg
Bunde
Bunde
Maastricht
Maastricht
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20