Hoofdtekst
Het spook in het Wittevrouwenveld
Een metselaar uit Amby keerde 's avonds laat door het Wittevrouwenveld naar huis terug. Halfweg zag hij iemand voor zich uit gaan. Hopend gezelschap te treffen, haastte hij zich, maar hoe hij ook liep, hij kon die persoon of wat het was, niet inhalen. Ongeduldig wordend, riep hij: 'Heila!' Nu zou die zich toch wel omkeren en op hem wachten. Hij kreeg echter geen antwoord; de persoon keerde zich ook niet om. De metselaar riep nog eens. Weer geen antwoord. Hij riep voor de derde maal. Nog geen antwoord. Nog geen minuut later komt de metselaar onverwachts in een poel terecht en loopt er tot aan de heupen in. Toen hij naar die persoon omkeek, was deze verdwenen, alsof hem de grond had ingeslokt. Hij begon te begrijpen, dat er iets niet pluis was aan dit geval en dat die gedaante had geprobeerd hem in het water te leiden.
Een paar dagen later vertelde hij ergens in een café wat hem was overkomen en hoorde nu van anderen, dat hun dat ook al gepasseerd was. Hij nam zich nu voor in de toekomst voorzichtiger te zijn.
Maar op zekere avond passeerde hem weer hetzelfde. Gelukkig kon hij nog juist zijn voet terugtrekken, anders was hij er weer in gelopen. Dat was hem toch te machtig, en eenmaal voorbij het water, begon hij dat geheimzinnige wezen uit te dagen, maar het antwoordde niets en hij vervolgde vloekend en scheldend zijn weg.
Bij een bosje, waar het pad, dat hij volgde, zich zo versmalde, dat er maar plaats was om een persoon te laten passeren en daarom de Gats heet, daagde hij dat wezen weer uit en vloekte er nog vreselijk bij.
Toen hij vooraan in de Gats weer wilde doorlopen, kreeg hij links en rechts stompen en slagen in het gelaat. Nu werd hij razend en vloekte nog harder. Hij strekte de armen zo uit, dat niemand kon passeren, want het was een onverschrokken potige kerel en riep : 's je hier bent, ploert, moet je hierlangs!' Maar nauwelijks had hij zodoende zijn lichaam de vorm van een kruis gegeven, of een onweerstaanbare macht greep hem bij de haren, tilde hem van de grond, droeg hem door de lucht tot voorbij de zoom van het bosje en slingerde hem, of hij geen gewicht had, daar tegen de grond. Daar bleef hij liggen tot 's morgens. Hij kroop toen op handen en voeten naar huis; lopen kon hij niet meer, zo had dat spook, of wat het ook was, hem afgerost.
Een metselaar uit Amby keerde 's avonds laat door het Wittevrouwenveld naar huis terug. Halfweg zag hij iemand voor zich uit gaan. Hopend gezelschap te treffen, haastte hij zich, maar hoe hij ook liep, hij kon die persoon of wat het was, niet inhalen. Ongeduldig wordend, riep hij: 'Heila!' Nu zou die zich toch wel omkeren en op hem wachten. Hij kreeg echter geen antwoord; de persoon keerde zich ook niet om. De metselaar riep nog eens. Weer geen antwoord. Hij riep voor de derde maal. Nog geen antwoord. Nog geen minuut later komt de metselaar onverwachts in een poel terecht en loopt er tot aan de heupen in. Toen hij naar die persoon omkeek, was deze verdwenen, alsof hem de grond had ingeslokt. Hij begon te begrijpen, dat er iets niet pluis was aan dit geval en dat die gedaante had geprobeerd hem in het water te leiden.
Een paar dagen later vertelde hij ergens in een café wat hem was overkomen en hoorde nu van anderen, dat hun dat ook al gepasseerd was. Hij nam zich nu voor in de toekomst voorzichtiger te zijn.
Maar op zekere avond passeerde hem weer hetzelfde. Gelukkig kon hij nog juist zijn voet terugtrekken, anders was hij er weer in gelopen. Dat was hem toch te machtig, en eenmaal voorbij het water, begon hij dat geheimzinnige wezen uit te dagen, maar het antwoordde niets en hij vervolgde vloekend en scheldend zijn weg.
Bij een bosje, waar het pad, dat hij volgde, zich zo versmalde, dat er maar plaats was om een persoon te laten passeren en daarom de Gats heet, daagde hij dat wezen weer uit en vloekte er nog vreselijk bij.
Toen hij vooraan in de Gats weer wilde doorlopen, kreeg hij links en rechts stompen en slagen in het gelaat. Nu werd hij razend en vloekte nog harder. Hij strekte de armen zo uit, dat niemand kon passeren, want het was een onverschrokken potige kerel en riep : 's je hier bent, ploert, moet je hierlangs!' Maar nauwelijks had hij zodoende zijn lichaam de vorm van een kruis gegeven, of een onweerstaanbare macht greep hem bij de haren, tilde hem van de grond, droeg hem door de lucht tot voorbij de zoom van het bosje en slingerde hem, of hij geen gewicht had, daar tegen de grond. Daar bleef hij liggen tot 's morgens. Hij kroop toen op handen en voeten naar huis; lopen kon hij niet meer, zo had dat spook, of wat het ook was, hem afgerost.
Beschrijving
Een mysterieuze, onzichtbare wandelaar mishandelt een man die hem uitdaagt.
Bron
Kemp, Pierre. Limburgs Sagenboek. Gebrs van Aelst. Maastricht, 1925.
Herdruk: ca. 1970
Herdruk: ca. 1970
Commentaar
1925 (Herdruk ca. 1970)
Dit verhaal is te vinden in het hoofdstuk 'Van spoken'.
Naam Locatie in Tekst
Wittevrouwenveld 
Wittevrouwenveld 
Amby
Amby
Gats
Gats
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20