RKOMABRAB0047

Ze kwamen vroeger, dat weet ik nog, toen ik in de Sleeuwensedijk woonde...en als er dan eentje overleden was, in de buurt he. Dan kwam een [dood?]bidder in het zwart, met een hoed op, en lint er aan. Die kwam dan bij naaste kennissen en ook buren dood bekend kon maken...doodbericht. "Is overleden die en die vrouw, daar en daar, die en die leeftijd." En dan werden die...of dat er wel bij is gedaan...maar ik weet dit wel, en zo was het bij mij thuis ook vroeger. Ge had het huis, een hok buiten, voor de buitendeur beneden, want daar stonden de klompen in. Want alles liep toen op klompen. Dat weet ik dus ook. Hadden doch een dorpel...een stenen dorpel. Ene dag dan nog in de kamer stapte met de deur en dan weet ik wel, dan ging ik als jong zijnde naar huis toe om te zeggen waar de doodbidder al is...'Hij is nou al daar'. Want dan probeerden de kinderen er bij te zijn, als die doodbidder komt, als nieuwsgierigheid gewoon. En jawel hoor, daar komt-ie bij 't adres...een hele hoop met klompen voor de deur. Het meerendeel klompen die ondersteboven liggen...nog d'r bij...de een ligt ondersteboven, dan ligt de andere zo...dus komt de man en die wil de deur open doen daar zo, om bekend te maken, he...maar hij struikelt half over zo'n rotte klomp, waar-ie verkeerd op staat. Dus hij valt als het ware met die deur open zo, in huis. En die jong die zien dat gebeuren en lachen. Hij zegt: 'En nou zult-ie weten wie er dood is ook.' [lacht] Zoiets. Dat wel.

Een doodbidder komt langs op de Sleeuwensedijk en struikelt over een stel klompen. Hij valt met de open deur in huis. Wanneer de kinderen lachen, zegt hij: 'En nou zult-ie weten wie er dood is ook.'

Letterlijk afschrift van mp3-opname.

21 juni 2007

JI: Johannes Ippel; RK: Ruben Koman.

Sleeuwensedijk    Sleeuwensedijk   

Sleeuwsedijk    Sleeuwsedijk   

2013-03-01 14:46:21