Hoofdtekst
[30.25]
IML: Ik ken niet echt streekverhalen. Ik heb een kort verhaaltje en dat heb ik zelf geplaatst hier in eh de Drunense duinen. Dat heeft helemaal niks met de duinen te maken maar... Ik woon hier aan de rand van de Drunense duinen. Een prachtig natuurgebied. Aan alle kanten van de duinen liggen dorpjes en Tilburg een stad. En recht aan de andere kant, aan de overkant van de duinen ligt Udenhout. Nou fiets ik geregeld naar Udenhout, je kan dr ook heerlijke Udenhoutse broeder kopen heerlijk brood. En op een dag fietste ik daar weer en zoals eerlijk gezegd, zoals zo vaak in m'n leven had ik haast. Nou is 't fietsen naar Heusden eh naar eh Udenhout altijd korter dan met de auto dus ik pakte toch de fiets, ik had haast ik ging door 't bos. En tot m'n stomme verbazing zag ik een eindje opzij, tussen de bomen een groep dieren staan. Is op zich niet zo raar, want je komt hier herten tegen en paarden, je komt van alles tegen maar ik zag dat er iets aan de hand was en ik ben afgestapt, ik ben achter een boom blijven staan en ik heb geluisterd. En ik kon ze ook verstaan, ik hoorde dat ze dat ze een vergadering hadden belegd. 'T bleek dat er eens in 't jaar een grote vergadering wordt gehouden van alle dieren van 't bos en van de hei, eigenlijk alle dieren van heel Brabant waren daar verzameld. En 't eerste rondje van de vergadering begon. In dat rondje mochten de alle dieren eerst klagen over de mens. En ik hoorde hoe het paard zei: "Hi Hi Ha [verteller hinnikt] ze moeten mij ook altijd hebben, de ene keer gaan ze op mijn rug zitten en de andere keer dan moet ik een zware kar trekken en dr is altijd wat. Ik moet altijd voor ze sjouwen en anders moet ik wel pronken, waar zij dan een mooie prijs mee verdienen." "Bhoeoe [verteller doet een koe na]", zegt de koe, "is dat nou alles. Van mij, van mij willen ze m'n melk, ze willen m'n vlees, ze willen zelfs m'n huid hebben." "Ha", zei de vos, "dacht jij dat, is dat nou zo belangrijk wat jij zegt, van mij, van mij willen ze mijn bont." En ondertussen keek de vos naast zich op de grond en daar zag die een kleine slak. Ik moest goed kijken hoor, om 'm ook te kunnen zien. En ik hoorde hoe de vos tegen de slak zei: "Pfah, en jij dan slak, wat kom jij hier nou doen, had je ook soms wat te klagen. Van jou hebben de mensen toch niks nodig?" En ik zag hoe de slak omhoog keek en hij zei niks, maar hij had een wijze blik in z'n ogen. "Nou, hadden ze van jou ook wat nodig. Slijm hebben de mensen anders zelf genoeg." En even was het stil, toen keek de slak nogmaals omhoog en hij begon een beetje te lachen en ik kon zelfs zien dat een beetje in die kleine oogjes een uitdagende blik naar de vos. "O ja, o ja", zei de slak, "dan kan jij wel denken dat je zo belangrijk en zo mooi bent. En toch is er iets dat ik heb, wat alle mensen willen hebben." "Nou ik geloof dr echt helemaal niks van." En dan zegt ie natuurlijk van; slijm hebben de mensen al genoeg. "En toch, en toch", zegt de slak, "is er één ding wat ze echt willen hebben, wat ik heb en dat is; de tijd." En toen ik dat hoorde, ben ik heel langzaam terug geliep.. gelopen naar mijn fiets en ben ik heel op m'n gemak verder gegaan naar Utre.. naar Udenhout. Zonder haast.
IS: Nou een wijze les zit daar natuurlijk wel in, voor de mensen.
IML: [lacht] Ja.
IML: Ik ken niet echt streekverhalen. Ik heb een kort verhaaltje en dat heb ik zelf geplaatst hier in eh de Drunense duinen. Dat heeft helemaal niks met de duinen te maken maar... Ik woon hier aan de rand van de Drunense duinen. Een prachtig natuurgebied. Aan alle kanten van de duinen liggen dorpjes en Tilburg een stad. En recht aan de andere kant, aan de overkant van de duinen ligt Udenhout. Nou fiets ik geregeld naar Udenhout, je kan dr ook heerlijke Udenhoutse broeder kopen heerlijk brood. En op een dag fietste ik daar weer en zoals eerlijk gezegd, zoals zo vaak in m'n leven had ik haast. Nou is 't fietsen naar Heusden eh naar eh Udenhout altijd korter dan met de auto dus ik pakte toch de fiets, ik had haast ik ging door 't bos. En tot m'n stomme verbazing zag ik een eindje opzij, tussen de bomen een groep dieren staan. Is op zich niet zo raar, want je komt hier herten tegen en paarden, je komt van alles tegen maar ik zag dat er iets aan de hand was en ik ben afgestapt, ik ben achter een boom blijven staan en ik heb geluisterd. En ik kon ze ook verstaan, ik hoorde dat ze dat ze een vergadering hadden belegd. 'T bleek dat er eens in 't jaar een grote vergadering wordt gehouden van alle dieren van 't bos en van de hei, eigenlijk alle dieren van heel Brabant waren daar verzameld. En 't eerste rondje van de vergadering begon. In dat rondje mochten de alle dieren eerst klagen over de mens. En ik hoorde hoe het paard zei: "Hi Hi Ha [verteller hinnikt] ze moeten mij ook altijd hebben, de ene keer gaan ze op mijn rug zitten en de andere keer dan moet ik een zware kar trekken en dr is altijd wat. Ik moet altijd voor ze sjouwen en anders moet ik wel pronken, waar zij dan een mooie prijs mee verdienen." "Bhoeoe [verteller doet een koe na]", zegt de koe, "is dat nou alles. Van mij, van mij willen ze m'n melk, ze willen m'n vlees, ze willen zelfs m'n huid hebben." "Ha", zei de vos, "dacht jij dat, is dat nou zo belangrijk wat jij zegt, van mij, van mij willen ze mijn bont." En ondertussen keek de vos naast zich op de grond en daar zag die een kleine slak. Ik moest goed kijken hoor, om 'm ook te kunnen zien. En ik hoorde hoe de vos tegen de slak zei: "Pfah, en jij dan slak, wat kom jij hier nou doen, had je ook soms wat te klagen. Van jou hebben de mensen toch niks nodig?" En ik zag hoe de slak omhoog keek en hij zei niks, maar hij had een wijze blik in z'n ogen. "Nou, hadden ze van jou ook wat nodig. Slijm hebben de mensen anders zelf genoeg." En even was het stil, toen keek de slak nogmaals omhoog en hij begon een beetje te lachen en ik kon zelfs zien dat een beetje in die kleine oogjes een uitdagende blik naar de vos. "O ja, o ja", zei de slak, "dan kan jij wel denken dat je zo belangrijk en zo mooi bent. En toch is er iets dat ik heb, wat alle mensen willen hebben." "Nou ik geloof dr echt helemaal niks van." En dan zegt ie natuurlijk van; slijm hebben de mensen al genoeg. "En toch, en toch", zegt de slak, "is er één ding wat ze echt willen hebben, wat ik heb en dat is; de tijd." En toen ik dat hoorde, ben ik heel langzaam terug geliep.. gelopen naar mijn fiets en ben ik heel op m'n gemak verder gegaan naar Utre.. naar Udenhout. Zonder haast.
IS: Nou een wijze les zit daar natuurlijk wel in, voor de mensen.
IML: [lacht] Ja.
Beschrijving
De verteller komt, in het bos bij Drunen, op een dag een groep dieren tegen. Ze houden een soor van vergadering en elk dier klaagt over wat de mensen ze allemaal aandoen. De vos vraagt aan de slak wat die nou te klagen kan hebben, wat heeft de slak nou dat de mensen graag willen hebben? De slak zegt: "Ik heb de tijd."
Bron
Letterlijk afschrift van MP3 opname: I.M. Leeuwenburgh 26 okt. 2007.WAV
Commentaar
26 oktober 2007
Deel van een interview met Inger Marlies Leeuwenburgh, afgenomen door Ilse Slootweg.
IML = Inger Marlies Leeuwenburgh, IS = Ilse Slootweg.
IML = Inger Marlies Leeuwenburgh, IS = Ilse Slootweg.
Naam Locatie in Tekst
Drunen 
Drunen 
Udenhout
Udenhout
Brabant
Brabant
Tilburg
Tilburg
Heusden
Heusden
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21