SINUTSAG086 - St. Willebrord.

Nauwelijks was hij weggevaren, of een storm stak op en joeg de lichte schepen over de witte schuimtoppen der golven tot zij in de baai van een eiland beschutting vonden. Het toeval had Willebrord naar het Heiligland (Helgoland?) gebracht waar Forsete, de god der gerechtigheid, vereerd werd. Voor zoo heilig hield men deze plek, dat het verboden was een der dieren die er graasden te dooden, of een der planten die er groeiden te gebruiken, en uit Forsete's bron mocht men slechts zwijgend water scheppen. Wie deze geboden overtrad, hem strafte de god zelve. Toen Willebrord daar landde, werd juist Forsete's feest gevierd en ook Radboud de koning was er met zijn edelen en krijgers. Maar dat weerhield Willebrord niet om naar de bron te gaan en daar met luider stemme, in den naam des Vaders, des Zoons en des Heiligen Geestes, drie der lijfeigenen te doopen. Dit aanschouwden de heidenen met ontsteltenis en zij meenden voorzeker dat de bisschop en zijn gezellen nu razend zouden worden of een schielijken dood zouden sterven. Toen zij zagen dat hen geen kwaad trof, werden zij zeer vervaard en gingen tot Radboud. Deze, hevig vertoornd over Willebrords daad, besloot eigenhandig de goden, die zwegen, te wreken; hij liet hen gevangennemen en door den priester het lot over hen werpen. Maar de runen, op het witte doek geworpen, wezen het anders uit dan de koning gehoopt had. Willebrord noch een der zijnen werd door den goden aangewezen. Drie dagen achtereen liet Radboud de runen werpen, in de hoop, dat de man zou worden aangewezen, dien hij vreesde als den grootsten vijand van het heidendom. Maar God wilde Willebrord's dood niet: op een zijner dienaren viel ten laatste het lot en hij stierf daar als martelaar. Daarop liet Radboud den bisschop tot zich komen en verweet hem met bittere woorden dat hij zijn god had onteerd. Willebrord antwoordde hem onverschrokken: "Het is geen god, dien gij vereert, maar de booze duivel der helle, want er is slechts een God, Schepper van hemel en aarde, en ik, die zijn dienaar ben, zeg u: laat af van den duivel en bekeer u eer het te laat is, wasch uw zonden weg in het doopsel en tracht voortaan als een matig en rechtvaardig mensch te leven. Dan zult ge het eeuwige leven bezitten. Slaat gij mijn woorden in de wind, dan zult ge eeuwig in de hel branden." De onvreedzame Radboud vond behagen in de moedige woorden die de heilige hem toevoegde. "Ik zie," zei hij, "dat gij niemand vreest en uw woorden aan uw daden gelijk zijn." En hij zond hem weg met een geleide opdat hij ongedeerd in Utrecht zou terugkeeren.

Willebrord en zijn mannen verstoren een viering voor de god Forsete, waarna Radboud de runen laat werpen over zijn lot.

Utrechtsch Sagenboek/ J. R. W. Sinninghe. - Zutphen: W.J. Thieme & Cie (1938), p. 89-90

1938

Valt onder hoofdstuk en titel(s): Legenden. 2. Heiligenlegenden. a. Utrechts Bisschoppen.
Bronnen: Behalve de geijkte Willebrordus literatuur: Alcuinus' leven van den heilige in proza; abt Thiofridus levensfragmenten en het standaardwerk van Kronenburg, werden vele sagenboeken uit Nederland en Luxemburg voor deze legendencyclus benut. (N.Gredt, Sagenschatz der Luxemburger Landes, Luxemburg 1885, S. 20, 27, 451, 501. Ed. de la Fontaine, Luxemburger Sagen und Legenden, Luxemburg 1882, s. 104, 149-150, 154. Sinninghe, Overijsselsch Sagenboek, 142-143, 223-224. Id., Limburgsch S., blz. 171-172, e.a.).

Forsete    Forsete   

Radboud    Radboud   

Vader    Vader   

Zoon    Zoon   

Heilige Geest    Heilige Geest   

God    God   

Schepper    Schepper   

Willebrord    Willebrord   

Heiligland    Heiligland   

Helgoland    Helgoland   

Utrecht    Utrecht   

2013-03-01 14:46:20