Hoofdtekst
De kinderkruistocht
Eens had de duivel het op de kinderen voorzien. Hij loert altijd op onschuldigen, die Joost, maar het gelukt niet altoos hen te krijgen. De reinen van hart hebben zoo'n sterke steun. Wat zou Joost daartegen beginnen.
Maar de kinderen. Wanneer hij zich daarmee bemoeien gaat. Hoe moeten zij weten dat het de duivel is die aan hun ooren tuut! Hoe kunnen zij weten dat het de stem van de verleider is die zoo zoet om hen fluit! Wanneer hij komt met de heilige dingen; wanneer hij zegt dat alleen zij met hun jonge zielen het heilige kunnen redden. Wanneer hij hun jonge hart in vlam weet te zetten voor goede en schoone dingen, wat gaat er dan gebeuren? Hoe moeten de kinderen weten dat het maar looze praat is, dat het niet gaat om het zuivere, om het heilige, maar dat het er om te doen is hen in het verderf te storten.
Ach, dan loopt het immers mis.
Dat weet Joost heel best en daarom probeerde hij het op een keer met de kinderen.
Hij zou dat wel meer doen als de gelegenheid er maar was.
Maar die is er gelukkig slechts heel zelden. Hij weet er wel eens een in zijn klauwen te krijgen, maar bij massa's tegelijk, zooals het toen die keer ging, nee, daarvoor krijgt hij de kans niet dikwijls.
Maar in het jaar 1210 was er die gelegenheid; en hij maakte er gebruik van. Dag en nacht was hij bezig in de landen langs de Noordzee. Hij floot zijn zoetste deuntje. Hij kalde van het heilige land, dat bedreigd werd en dat alleen gered zou kunnen worden wanneer de kinderen er bij massa's heentrokken. Gewone kruistochten hielpen niet meer. Een kinderkruistocht moest er komen. Dat alleen kon redding brengen.
En de kinderen lieten zich door hem vervoeren. In groote getale trokken ze naar de havens aan de Noordzee. Uit alle deelen van Holland, Friesland en Duitschland kwamen ze aangeloopen, de onschuldige kinderen. Hun oogen straalden van verlangen en hun hart klopte van verwachting. Ja ja, ze wilden naar het heilige land. Ze wilden naar Jeruzalem, want het ging om ons Heer.
En achter hen kwam de duivel en joeg ze op. Hij blies ze zijn vergif in het hart en voerde ze rechtstreeks naar hun verderf.
Want zie, toen de kinderen aankwamen in de havens en toen ze zich inscheepten op de vele gereedliggende schepen bleek alras dat het een val van de duivel was waarin ze argeloos waren geloopen. Want al die kapiteins van de zeilree liggende schepen, al zagen ze er dan ook nog zo Godvruchtig uit, waren van de eerste tot de laatste beruchte zeeroovers.
Zoodra ze de buit binnen hadden, zoodra de jongens de loopplank over waren, lichtten ze de ankers, heschen de zeilen en kozen zee.
Maar niet naar het heilige land, niet naar Jeruzalem; niet om ons Heer te verdedigen kozen ze zee. O nee, maar om het gruwelijke zeerooversbedrijf, om te moorden en te rooven was het hen te doen.
Slecht is het de kinderen vergaan. Ellendig zijn ze van de eerste tot de laatste omgekomen. Niet een is er weer in het land teruggekeerd maar de duivel heeft ze allen voor zich opgeëischt.
Twintig duizend jongens, misschien nog wel meer, wist de duivel in een keer te verleiden. Gewillig gaven ze aan zijn zoete lokstem gehoor.
Groot was de verslagenheid in de landen langs de Noordzee om deze ongehoorde wandaad van den duivel. Diep was het verdriet van de verlaten ouders maar de duivel had zijn doel bereikt.
Zoo is de geschiedenis van de kinderkruistocht.
Eens had de duivel het op de kinderen voorzien. Hij loert altijd op onschuldigen, die Joost, maar het gelukt niet altoos hen te krijgen. De reinen van hart hebben zoo'n sterke steun. Wat zou Joost daartegen beginnen.
Maar de kinderen. Wanneer hij zich daarmee bemoeien gaat. Hoe moeten zij weten dat het de duivel is die aan hun ooren tuut! Hoe kunnen zij weten dat het de stem van de verleider is die zoo zoet om hen fluit! Wanneer hij komt met de heilige dingen; wanneer hij zegt dat alleen zij met hun jonge zielen het heilige kunnen redden. Wanneer hij hun jonge hart in vlam weet te zetten voor goede en schoone dingen, wat gaat er dan gebeuren? Hoe moeten de kinderen weten dat het maar looze praat is, dat het niet gaat om het zuivere, om het heilige, maar dat het er om te doen is hen in het verderf te storten.
Ach, dan loopt het immers mis.
Dat weet Joost heel best en daarom probeerde hij het op een keer met de kinderen.
Hij zou dat wel meer doen als de gelegenheid er maar was.
Maar die is er gelukkig slechts heel zelden. Hij weet er wel eens een in zijn klauwen te krijgen, maar bij massa's tegelijk, zooals het toen die keer ging, nee, daarvoor krijgt hij de kans niet dikwijls.
Maar in het jaar 1210 was er die gelegenheid; en hij maakte er gebruik van. Dag en nacht was hij bezig in de landen langs de Noordzee. Hij floot zijn zoetste deuntje. Hij kalde van het heilige land, dat bedreigd werd en dat alleen gered zou kunnen worden wanneer de kinderen er bij massa's heentrokken. Gewone kruistochten hielpen niet meer. Een kinderkruistocht moest er komen. Dat alleen kon redding brengen.
En de kinderen lieten zich door hem vervoeren. In groote getale trokken ze naar de havens aan de Noordzee. Uit alle deelen van Holland, Friesland en Duitschland kwamen ze aangeloopen, de onschuldige kinderen. Hun oogen straalden van verlangen en hun hart klopte van verwachting. Ja ja, ze wilden naar het heilige land. Ze wilden naar Jeruzalem, want het ging om ons Heer.
En achter hen kwam de duivel en joeg ze op. Hij blies ze zijn vergif in het hart en voerde ze rechtstreeks naar hun verderf.
Want zie, toen de kinderen aankwamen in de havens en toen ze zich inscheepten op de vele gereedliggende schepen bleek alras dat het een val van de duivel was waarin ze argeloos waren geloopen. Want al die kapiteins van de zeilree liggende schepen, al zagen ze er dan ook nog zo Godvruchtig uit, waren van de eerste tot de laatste beruchte zeeroovers.
Zoodra ze de buit binnen hadden, zoodra de jongens de loopplank over waren, lichtten ze de ankers, heschen de zeilen en kozen zee.
Maar niet naar het heilige land, niet naar Jeruzalem; niet om ons Heer te verdedigen kozen ze zee. O nee, maar om het gruwelijke zeerooversbedrijf, om te moorden en te rooven was het hen te doen.
Slecht is het de kinderen vergaan. Ellendig zijn ze van de eerste tot de laatste omgekomen. Niet een is er weer in het land teruggekeerd maar de duivel heeft ze allen voor zich opgeëischt.
Twintig duizend jongens, misschien nog wel meer, wist de duivel in een keer te verleiden. Gewillig gaven ze aan zijn zoete lokstem gehoor.
Groot was de verslagenheid in de landen langs de Noordzee om deze ongehoorde wandaad van den duivel. Diep was het verdriet van de verlaten ouders maar de duivel had zijn doel bereikt.
Zoo is de geschiedenis van de kinderkruistocht.
Beschrijving
Omdat kinderen nog onschuldig zijn is het moeilijk voor de duivel om ze te verleiden. Maar soms lukt dat. Een maal, in 1210, lukte het de duivel om meer dan twintigduizend jongens in een keer te verleiden tot een kinderkruistocht. Eenmaal ingescheept bleek dat ze in de val waren gelokt en wachtte de jongens een ellendig einde.
Bron
Legenden langs de Noordzee/ S. Franke. - Zutphen: W.J. Thieme & Cie, 1934, p.109-111.
Commentaar
1934
Naam Overig in Tekst
Joost 
Joost 
Heer
Heer
Godvruchtig
Godvruchtig
Naam Locatie in Tekst
Noordzee
Noordzee
Holland
Holland
Friesland
Friesland
Duitsland
Duitsland
Jeruzalem
Jeruzalem
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20