Hoofdtekst
Ik was ongeveer een jaar of 4/5 oud. Als ik naar bed ging kwam er altijd een geestvriendje met mijn spelen. We gingen samen de bal over rollen, kletsten veel en hadden altijd plezier.
Ook kwam mijn moeder vaak kijken wat die drukte in hield, maar als zij de kamer in kwam en met mij ging praten verdween mijn vriendje meestal snel. En als hij wel bleef zag mijn moeder hem niet en ik wel. Dat was mijn eerste ervaring.
Toen ik ouder werd voelde ik altijd als er iemand dood ging. Ook met mijn dieren had ik dat heel sterk. Ik voelde het aankomen en wist ook welk dier. Dan ging ik hem de dag ervoor, de hele dag met het beest op schoot zitten en ik voelde mij rot. En ik wist, morgen is hij er niet meer. En als ik de volgende dag in het hok keek, was hij ook dood. Niet alleen met zieke dieren maar ook juist bij dieren die springlevend waren, waar je het niet van verwachtte. Maar ik wist het gewoon.
Ook voel ik sterk aan of mensen te vertrouwen zijn of niet. Ik hoef alleen maar in de buurt te staan en ik voel of hoor in mijn gedachten of ze goed zijn of slecht. Ik kijk dwars door hun buitenkant en laat mijn gevoel de vrije loop. En ook dat heb ik dan negen van de tien keer goed. Bij twijfel luister ik naar mijn gevoel.
Toen kwam mijn tienertijd. We waren verhuisd en in één van de kamers waar ik te slapen kwam voelde ik me depri. En later hoorde ik klopgeluiden uit mijn kast komen. Het ging bijna elke avond zo. Ik lig ongeveer een half uurtje in bed en dan begon het steeds, geklop op de deur. Ik heb weleens mijn ouders er bij geroepen of zij het ook hoorde. Niet dus en ik heb ook wel eens in de kast gekeken, maar er zat niemand in. Ik was hier bang voor, het voelde niet goed. Als ik het hoorde zei ik in mijn gedachten dat het weg moest gaan en dat gebeurde dan ook na een tijdje. Zo leerde ik ook om ze weg te sturen en ik sluit met er nu erg voor af om te zeggen ‘ik kan ze niet helpen’ en dan gebeurt dat ook. Ik heb er bijna geen last meer van. Ik heb ook nooit geen geesten meer gezien. Soms voel ik ze wel, maar ik zeg alvast ‘ik kan je niet helpen’ en dan gaan ze weer. Want je heb goede en slechte geesten en die laatste was slecht voor mijn gevoel. Daar werd ik bang van. Later kreeg ik te horen van iemand dat ze daar vroeger geesten hadden opgeroepen met glaasje draaien. Dat moet je nooit doen het is erg gevaarlijk. Als je slechten treft, kunnen ze je leven lastig maken. Geesten komen vanzelf naar je toe als je er voor open staat. Roep ze nooit op. Ik was hier ongeveer 14 /15 jaar oud.
Later toen ik tussen de 20/30 was, kwam mijn moeder op de koffie. Ze vertelde dat haar broer naar het ziekenhuis moest voor onderzoek van zijn been en dat haar zus een knobbeltje in haar borst had. Ik kreeg door dat bij ome Henk zijn halve been er af ging en bij mijn tante haar borst. Gewoon zo in je gedachten. Drie weken later kwam mijn moeder weer op de koffie en ze vertelde mij het verhaal wat ik toen al wist. Het kwam precies zo uit. Ik heb vaak bij mezelf afgevraagd waarom ik dit wist en met mediums er over gepraat. Die zeggen dat je in contact staat met engelen. Daarom zie of hoor je soms dingen. Ik vond het mooi om te horen, maar twijfelde wel want ik maak ook fouten en engelen zijn heilig. Wat moeten ze dan met zo’n mens als ik?
Maar ik weet gewoon dat er een geestenrijk is en ik blijf vertrouwen op mijn gevoel, en zo kan ik er goed mee leven. Ik ben ook naar Derek Ogilvie geweest om eens te zien hoe het in zo’n show gaat. Gewoon om het mee te maken en omdat ik er in geloof. (Marjan)
Ook kwam mijn moeder vaak kijken wat die drukte in hield, maar als zij de kamer in kwam en met mij ging praten verdween mijn vriendje meestal snel. En als hij wel bleef zag mijn moeder hem niet en ik wel. Dat was mijn eerste ervaring.
Toen ik ouder werd voelde ik altijd als er iemand dood ging. Ook met mijn dieren had ik dat heel sterk. Ik voelde het aankomen en wist ook welk dier. Dan ging ik hem de dag ervoor, de hele dag met het beest op schoot zitten en ik voelde mij rot. En ik wist, morgen is hij er niet meer. En als ik de volgende dag in het hok keek, was hij ook dood. Niet alleen met zieke dieren maar ook juist bij dieren die springlevend waren, waar je het niet van verwachtte. Maar ik wist het gewoon.
Ook voel ik sterk aan of mensen te vertrouwen zijn of niet. Ik hoef alleen maar in de buurt te staan en ik voel of hoor in mijn gedachten of ze goed zijn of slecht. Ik kijk dwars door hun buitenkant en laat mijn gevoel de vrije loop. En ook dat heb ik dan negen van de tien keer goed. Bij twijfel luister ik naar mijn gevoel.
Toen kwam mijn tienertijd. We waren verhuisd en in één van de kamers waar ik te slapen kwam voelde ik me depri. En later hoorde ik klopgeluiden uit mijn kast komen. Het ging bijna elke avond zo. Ik lig ongeveer een half uurtje in bed en dan begon het steeds, geklop op de deur. Ik heb weleens mijn ouders er bij geroepen of zij het ook hoorde. Niet dus en ik heb ook wel eens in de kast gekeken, maar er zat niemand in. Ik was hier bang voor, het voelde niet goed. Als ik het hoorde zei ik in mijn gedachten dat het weg moest gaan en dat gebeurde dan ook na een tijdje. Zo leerde ik ook om ze weg te sturen en ik sluit met er nu erg voor af om te zeggen ‘ik kan ze niet helpen’ en dan gebeurt dat ook. Ik heb er bijna geen last meer van. Ik heb ook nooit geen geesten meer gezien. Soms voel ik ze wel, maar ik zeg alvast ‘ik kan je niet helpen’ en dan gaan ze weer. Want je heb goede en slechte geesten en die laatste was slecht voor mijn gevoel. Daar werd ik bang van. Later kreeg ik te horen van iemand dat ze daar vroeger geesten hadden opgeroepen met glaasje draaien. Dat moet je nooit doen het is erg gevaarlijk. Als je slechten treft, kunnen ze je leven lastig maken. Geesten komen vanzelf naar je toe als je er voor open staat. Roep ze nooit op. Ik was hier ongeveer 14 /15 jaar oud.
Later toen ik tussen de 20/30 was, kwam mijn moeder op de koffie. Ze vertelde dat haar broer naar het ziekenhuis moest voor onderzoek van zijn been en dat haar zus een knobbeltje in haar borst had. Ik kreeg door dat bij ome Henk zijn halve been er af ging en bij mijn tante haar borst. Gewoon zo in je gedachten. Drie weken later kwam mijn moeder weer op de koffie en ze vertelde mij het verhaal wat ik toen al wist. Het kwam precies zo uit. Ik heb vaak bij mezelf afgevraagd waarom ik dit wist en met mediums er over gepraat. Die zeggen dat je in contact staat met engelen. Daarom zie of hoor je soms dingen. Ik vond het mooi om te horen, maar twijfelde wel want ik maak ook fouten en engelen zijn heilig. Wat moeten ze dan met zo’n mens als ik?
Maar ik weet gewoon dat er een geestenrijk is en ik blijf vertrouwen op mijn gevoel, en zo kan ik er goed mee leven. Ik ben ook naar Derek Ogilvie geweest om eens te zien hoe het in zo’n show gaat. Gewoon om het mee te maken en omdat ik er in geloof. (Marjan)
Onderwerp
SINSAG 0456 - Der Poltergeist im Hause 
SINSAG 0456 - Der Poltergeist im Hause 
Beschrijving
De verteller had vroeger een geestvriendje. Ook kan ze voelen wanneer er iemand dood ging, of iemand te vertrouwen is en of iemand gewond gaat raken. Ze heeft ook geleerd om geesten weg te sturen. Mediums hebben haar verteld dat ze in contact staat met engelen.
Bron
Ingezonden in de Nederlandse Volksverhalenbank van het Meertens Instituut
Commentaar
2010-08-19 15:45:57
De verteller kent het verhaal via Marjan.
Der Poltergeist im Hause
Naam Overig in Tekst
Marjan
Marjan
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21