OVER2366

Tot Venetiën, op de Piazza St. Marco, stonden twee quacksalvers recht tegenover malkander, die elck om 't seerst tegen malcander swetsten van haer goedt ende malkander niet weynich uytmaeckten. Het meest daer sij op stoften was tanden te kunnen uyttrecken sonder seer te doen. Ondertusschen quam er één van haer kameraets in boereklederen met de hand voor de wang en deerlijck siende, addresseerde sich met sijn losse tant, die er pro forma maer was ingeset, bij den eenen. Hij klom op het theatrum, maer met als de meester sijn hand in de mond stack, begon hij leelijck te schreuwen, quansuys of het hem geweldigh seer dede. R. 'Wat let u kinckel te schreuwen?' R. 'Wat duyvel is dat trecken sonder seer doen? Ghij treckt mijn heele kaeckebeen weg.' R. 'Een tand die soo vast staet sal niemant in de wereld sonder pijn uythaelen.' De boer hield sich niet wel tevreden en quansuys de pijn niet konnende uytstaen, quam weer droevig beneden. 100 die hem achter 't gat liepen om hem uyt te lachen. De andere quacksalver nam dese gelegentheyt bij 't hayr en vroeg (alsof hij nergens van wist) watter te doen was. Het wiert hem geseyt. 'Laet de boer strack hier komen', seyde hij. Men bragt hem op sijn stellagie. Hij lichte de tant suyver daeruyt. De boer bleef als kax sitten gapen, tot men hem de tant, tot verseeckering dat hij se quijt was, toonde. Al 't volck, dese kunst siende, trock drijvende na den eersten toe, met meening van sijn kraem te plonderen, maer hij, om de sekerheyt, hadde sich en sijn goet gebergt, daer de andere (sijn kameraet) in een half uyr al sijn waren om voornoemde kunst verkogt ende met 't gelt testont na sijnen macker toeging, die 't ontvlucht was en de uytkomst van de saeck in de herberg verbeyde.

In Venetië stonden twee kwakzalvers tegenover elkaar. Ze beweerden allebei dat ze een tand konden uittrekken zonder dat het pijn deed. Een van hun vrienden kwam aanlopen in boerenkleren, met zijn hand tegen zijn wang. hij klom bij de een op het podium, maar zodra die zijn hand in zijn mond stak, begon hij te schreeuwen, alsof hij erg pijn had. Teleurgesteld ging hij weer weg, tot de andere kwakzalver hem uitnodigde. De tweede trok de valse tand eruit en moest het aan de boer laten zien voordat hij wilde geloven dat het over was. De toestanders kochten de kraam van de tweede kwakzalver leeg, die het geld naar de herberg bracht waar zijn kameraden al zaten te wachten.

Aernout van Overbeke, Anecdota sive historiae jocosae. Ed. R. Dekker, H. Roodenburg en H.J. van Rees. Amsterdam 1991

Derde kwart zeventiende eeuw

Piazza St. Marco    Piazza St. Marco   

Duivel    Duivel   

Venetië    Venetië   

2013-03-01 14:46:20