Hoofdtekst
Op een boerderij te Blaarthem woonde vroeger een knecht, die in de zomer alle paarden naar een weide bracht die dicht bij een eikeboom lag. De wei en de omgeving kende men dan ook als ‘het eiken boomke’.
Iedereen zag de knecht ’s avonds vertrekken, maar niemand zag hem ooit terugkomen.
De mensen uit de buurt vonden dat maar eigenaardig en enkelen onder hen besloten hem eens heimelijk te volgen, want ze wilden onderhand wel eens weten wat die zonderlinge knecht uitvoerde op zijn nachtelijke tochten.
Op een zekere avond zagen ze de knecht weer, zoals gewoonlijk, met de paarden naar de wei gaan. En de mannen, ieder met een dikke knuppel gewapend, volgden zijn spoor.
Toen het reeds tamelijk donker geworden was, zagen ze hem in een holle boomstam kruipen en er even later in de gedaante van een weerwolf weer uitkomen. Maar het bekwam hem deze keer slecht. Want de mannen, die het zagen, trokken er opaf en begonnen met hun knuppels zodanig op de weerwolf te slaan, dat deze jankend in de duisternis verdween.
De huid van de weerwolf bleef achter, zijn eigen huid kon hij nog bijtijds redden. Van toen af was het met het weerwolf spelen gedaan.
Iedereen zag de knecht ’s avonds vertrekken, maar niemand zag hem ooit terugkomen.
De mensen uit de buurt vonden dat maar eigenaardig en enkelen onder hen besloten hem eens heimelijk te volgen, want ze wilden onderhand wel eens weten wat die zonderlinge knecht uitvoerde op zijn nachtelijke tochten.
Op een zekere avond zagen ze de knecht weer, zoals gewoonlijk, met de paarden naar de wei gaan. En de mannen, ieder met een dikke knuppel gewapend, volgden zijn spoor.
Toen het reeds tamelijk donker geworden was, zagen ze hem in een holle boomstam kruipen en er even later in de gedaante van een weerwolf weer uitkomen. Maar het bekwam hem deze keer slecht. Want de mannen, die het zagen, trokken er opaf en begonnen met hun knuppels zodanig op de weerwolf te slaan, dat deze jankend in de duisternis verdween.
De huid van de weerwolf bleef achter, zijn eigen huid kon hij nog bijtijds redden. Van toen af was het met het weerwolf spelen gedaan.
Onderwerp
SINSAG 0822 - Werwolf getroffen (geschlagen) nimmt wieder menschliche Gestalt an (und ist erlöst oder stirbt). 
SINSAG 0822 - Werwolf getroffen (geschlagen) nimmt wieder menschliche Gestalt an (und ist erlöst oder stirbt). 
Beschrijving
Mensen zien een man elke avond weggaan maar nooit terugkomen. Bij onderzoek ontdekken ze dat de man in een holle boomstam kruipt en er als weerwolf uitkomt. De volgers slaan in op de weerwolf die verdwijnt. De huisd van de weerwolf blijft achter. De knecht kan zijn eigen huid redden, maar kan niet meer voor weerwolf spelen.
Bron
B. Janssen: Het Dansmeisje en De Lindepater – Sagen en legenden uit Kempen, Meierij en Peel. Maasbree 1978, p.98-99.
Commentaar
1978
Werwolf getroffen (geschlagen) nimmt wieder menschliche Gestalt an (und ist erlöst oder stirbt).
Naam Locatie in Tekst
Blaarthem
Blaarthem
Plaats van Handelen
Blaarthem (Noord-Brabant)
Blaarthem (Noord-Brabant)
Kloekenummer in tekst
L229p
L229p
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20