MVS020 - Van een man ende van een wijf die overmits Liedwys raet verlost waren van die becoringhe der wanhopen. Ca XX

Van een man ende van een wijf die overmits Liedwys raet verlost waren van die becoringhe der wanhopen. Ca XX
IN voerleden tijden was te Scyedame een man die alsoe seer was becoert vanden viant om hem selven te verhanghen, alsoe dattet hem gheen mensche noch sijn cappellaen, heere Jan Pot, daer hier voer of geseit es, en mochte ontraden. Doe dit Liedwy vanden selven priester vernomen hadde, riet si hem te hants, dat hi hem te penitenciën soude setten hem selven te verhangen. Doe dit die priester hoerde, verwonderde hy hem seer, ende seide dat hijt in geenre wijs en dorste doene. Mer Liedwy hiet hem dat hijt vridelic soude doen op haer consciëntie, ende seide dat si wel wist dattet die viant niet en soude gehenghen dat hy die penitencie soude vol doen.
Daer nae quam die becoerde man tot den priester ende begheerde sijn consent hem selven te verhanghen. Doe dit die priester hoerde, te hants gaf hi hem oerlof, ende settet hem te penitenciën. Ende die man viel op sijn kniën ende danckede hem seer.
Ende hi ghinc te huys, ende clam op een stoel, ende sloech een bast om die balc ende om sijn hals, ende woude hem selven verhanghen. Doe dit die duvel sach, te hants toech hi den man vanden bast ende seide:
- ‘Nu en seldi u niet verhanghen!’ ende warppen in een hoec tusschen een scrien ende die muer, daermen niet uut en mochte crighen, men en moeste dat scrien wech setten. Ende aldus so wort hi van die becoringhe verlost.

Hier nae was tot Sciedam een wijf die ene sonde hadde bedreven, ende daer of hadde sy haer ghebiecht ende penintencie ghedaen. Maer die duvel leidet haer te voren in die slaep, ghescreven in eenen brief, ende seyde dattet haer niet en waer vergheven, noch en soude worden vergheven. Alsoe dat dat wijf van grooter mistroost seer droevich wort, ende quam tot Liedwy om raet hoe dat si hier mede doen soude. Doe Liedwy dit hoerde, hadde si groot mede lijden mit dat wijf ende troestedese vriendelic.
Mer die viant vervaertse weder in haer slaep, meer dan hi hadde gedaen, want hi toende haer den brief ende seide:
- ‘Du en selste minen handen niet ontgaen, want mit desen brief ben ic van di versekert’
Daer was Liedwy uut haer selven ghetoghen ende sach den viant desen voerscreven brief in sijnre hunt hebben, ende overmits die gracie Gods ontnam syën den viant. Doe si weder tot haer selven quam, gaf siën heer Jan, haerren biechtvader, te lesen, ende lieten scoeren.
Hier na quam dit wijf weder ende claghede Liedwy haeren noot, ende Liedwy riet haer dat si te vreden soude wesen. Mer si en seide niet, dat sy den brief hadde gescoert, ende si settede haer selven te boerge voer des wijfs consciëncie voer dat oerdel Gods. Ende aldus wort dat wijf van die becoringe verlost.

Hoe Liedewy de duivel de baas is, waardoor een man en een vrouw aan de duivel ontsnappen.

Het leven van Liedewij, de maagd van Schiedam. Ed. Ludo Jongen en Cees Schotel. 2e dr. Hilversum: Verloren, 1994

Tekst en informatie: http://www.dbnl.org/tekst/_lie002lied01_01/

Liedwy    Liedwy   

Jan Pot    Jan Pot   

Lidwina    Lidwina   

God    God   

Scyedame    Scyedame   

Sciedam    Sciedam   

Sciedam    Sciedam   

Scyedame    Scyedame   

Schiedam    Schiedam   

K003p    K003p   

2013-03-01 14:46:21