Hoofdtekst
Van twe priesters doot ende verlossinge van der hellen ende ander pijnlike steden. Ca XXVII
IN dit voerseyde jaer van XXVI wort her Jan Ynghel, die cureyt van Sciedam, menichwerf voer dese heileghe maghet gheaccuseert van eender sonden. Mer si en mochtet niet wel ghelooven, want hi was haer seere vriendelijc ende ghedienstich, ende hy plach daghelijx voer haer messe te doen. Nochtan om haer consciëncie ende ander lieden vrede te bewaren, so versprac sy den cuereit daer af. Maer hij messaectes hertelic ende swoer dat hi daer gheen scult toe en hadde.
In dier tijt wart Liedewy een reyse inden gheest uutghetoghen ende si sach den cuereyt op een stede becommert met dier voerseyde sonden met een persoen. Ende corts daer na quam hi weder tot haer ende wart daer af van haer berespt, mer hij messaectes, als hi yerst dede. Doe antworde Liedewy ende seyde:
- ‘Och, heere, waer om messaect ghijt? Op deser tijt waes ic opghetoghen ende ic sach u op die stede in dese soude becommert.’
Doe so was die cuereyt seere bescaemt, want hy wist wel dat hi ghevanghen was, ende sprac tot haer ende seide:
- ‘Die dy dit van my heeft gheseit, die [233Vb] heeft di mede oec vele andere dinghen ghecondicht.’
Ende te hant so ghinc hy inden bogaert ende weende alte seere. Niet langhe daer na quam hi weder tot haer ende gheloefde haer dat hy hem daer in volcomelike soude beteren.o Doe antworde Liedewy ende seyde hem van drie ofte viere groote sonden die hi niet en mochte missaken, ende riet hem dat hy warachtelijc daer af soude biechten ende penitencie daer voer soude doen. Doe dat die cuereyt hadde ghedaen ende ontrent acht weken penitencie ghedaen, so wert hi siec. Ende by Liedewys rade wort hy eerst ghemonicht ende na gheolijt. Ende so starf hi op Onser Liever Vrouwen Gheboerte avont inden naesten nacht.
Ende binnen drie daghen wort Liedewy vanden ynghel Gods ghevoert tot vele pijnlike steden. Ende si vraechde den ynghel waer die cuereytso siele was. Die ynghel wijsde haer eenen putte die also vervaerlijc was, dat sij meende datet die helle hadde gheweest. Maer die ynghel seyde dattet die helle niet en was. Maer hi was alder [234Ra] naest die helle ende daer waren in zielen daermen niet af en wiste of sy behouden souden wesen of verdoemt. Bi desen putte sach si des cuereyts ynghel ende die sceen seer rouwich te wesen, om dat hi niet en wiste of die siele die hi plach te regeren, soude wesen behouden of verdoemt. Doe dit Liedewy van haren ynghel hadde vernomen, soe hadde sy groot medelijden met dier sielen ende begheerdese te siene. Doe liet die inghel den put op doen, ende die siele quam boven also seere berrende als oft gheweest hadde gloyende yser. Ende hi riep tot Liedewy ende seyde:
- ‘O, Liedewy moeder! O, alre reynste spieghel der Godheit, laet my in dy spieghelen.’
Doe dese heileghe maghet dese siele aldus inden gheest sach, hadde sy om haer lijf - daer sij int bedde lach - enen haren bant. Ende van grooter vervaernisse die haer gheest ontfinc, doe si des cureyts siele in pinen sach, so brac ende barst doe haren bant niet in sinen knoop, mer op een gheheel stat. Ende si halp die selve siele uuten putte tot dat ghemeen vaechvier ende tot dier stede der penitenciën. [234Rb]
Op die selve tijt sach sij een vervaerlike stede ende die was bemuert met enen hoghen swarten muer. Ende die inghel seide dat dat die helle ware in welke hoorde sij groot ghecrijs ende hulen ende crijselinghe der tanden der duvelen ende der verdoemder menschen. Dat gheroep ende gheruchte was also groot, dat al dat gheruchte datmen in die werelt soude moghen visieren, en soude dien gheruchte niet moghen gheliken.
In voerleden tijden hadde te Sciedam gheweest een cureyt, gheheeten her Pieter, die seer weerlijc was van leven, maer daer na verwandelde hi sijn leven, ende hy hadde vele vrienscapen met deser heilegher maghet. Ende in dien staet starf hy.
Doe hi ontrent XII jaer doot hadde gheweest, worde si vanden heileghen ynghel ghevoert tot dier pijnliker steden. Ende sy hoorde des priesters siele seer jammerlic carmen uut enen putte daer si af was seer verwondert. Doe vraghede haer die ynghel of si wat lijden woude om die siele te verlossen. Ende si seyde dat sy daer toe bereet was. Doe wijsde haer die ynghel een sluse ende daer was voer [234Va] een riviere van also vele leelix waters, alsmen onder alle de wateren vander weerelt niet en soude moghen vinden. Ende dat water scheen te loopen doer die sluse. Ende doer die sluse hiet haer die ynghel gaen om die siele te verlossen. Doe sy dit sach ende hoorde, was si seere cleynmoedich, maer die ynghel sterkese ende halp haer dat si daer doer quam. Ende te hant sach sij des priesters siele also wit als een swaen vlieghen uut den put boven in de locht ende weder dalen in een fonteyne ende daer wort si in vercoelt vanden brant die sij hadde gheleden. Ende aldus vloech sy tot die vroylike stede. Doe dese heileghe maghet uut desen visioene weder tot haer selven quam, so wart si ghevonden in also grooten sweete, of si lichamelijc grooten arbeit hadde ghedaen.
IN dit voerseyde jaer van XXVI wort her Jan Ynghel, die cureyt van Sciedam, menichwerf voer dese heileghe maghet gheaccuseert van eender sonden. Mer si en mochtet niet wel ghelooven, want hi was haer seere vriendelijc ende ghedienstich, ende hy plach daghelijx voer haer messe te doen. Nochtan om haer consciëncie ende ander lieden vrede te bewaren, so versprac sy den cuereit daer af. Maer hij messaectes hertelic ende swoer dat hi daer gheen scult toe en hadde.
In dier tijt wart Liedewy een reyse inden gheest uutghetoghen ende si sach den cuereyt op een stede becommert met dier voerseyde sonden met een persoen. Ende corts daer na quam hi weder tot haer ende wart daer af van haer berespt, mer hij messaectes, als hi yerst dede. Doe antworde Liedewy ende seyde:
- ‘Och, heere, waer om messaect ghijt? Op deser tijt waes ic opghetoghen ende ic sach u op die stede in dese soude becommert.’
Doe so was die cuereyt seere bescaemt, want hy wist wel dat hi ghevanghen was, ende sprac tot haer ende seide:
- ‘Die dy dit van my heeft gheseit, die [233Vb] heeft di mede oec vele andere dinghen ghecondicht.’
Ende te hant so ghinc hy inden bogaert ende weende alte seere. Niet langhe daer na quam hi weder tot haer ende gheloefde haer dat hy hem daer in volcomelike soude beteren.o Doe antworde Liedewy ende seyde hem van drie ofte viere groote sonden die hi niet en mochte missaken, ende riet hem dat hy warachtelijc daer af soude biechten ende penitencie daer voer soude doen. Doe dat die cuereyt hadde ghedaen ende ontrent acht weken penitencie ghedaen, so wert hi siec. Ende by Liedewys rade wort hy eerst ghemonicht ende na gheolijt. Ende so starf hi op Onser Liever Vrouwen Gheboerte avont inden naesten nacht.
Ende binnen drie daghen wort Liedewy vanden ynghel Gods ghevoert tot vele pijnlike steden. Ende si vraechde den ynghel waer die cuereytso siele was. Die ynghel wijsde haer eenen putte die also vervaerlijc was, dat sij meende datet die helle hadde gheweest. Maer die ynghel seyde dattet die helle niet en was. Maer hi was alder [234Ra] naest die helle ende daer waren in zielen daermen niet af en wiste of sy behouden souden wesen of verdoemt. Bi desen putte sach si des cuereyts ynghel ende die sceen seer rouwich te wesen, om dat hi niet en wiste of die siele die hi plach te regeren, soude wesen behouden of verdoemt. Doe dit Liedewy van haren ynghel hadde vernomen, soe hadde sy groot medelijden met dier sielen ende begheerdese te siene. Doe liet die inghel den put op doen, ende die siele quam boven also seere berrende als oft gheweest hadde gloyende yser. Ende hi riep tot Liedewy ende seyde:
- ‘O, Liedewy moeder! O, alre reynste spieghel der Godheit, laet my in dy spieghelen.’
Doe dese heileghe maghet dese siele aldus inden gheest sach, hadde sy om haer lijf - daer sij int bedde lach - enen haren bant. Ende van grooter vervaernisse die haer gheest ontfinc, doe si des cureyts siele in pinen sach, so brac ende barst doe haren bant niet in sinen knoop, mer op een gheheel stat. Ende si halp die selve siele uuten putte tot dat ghemeen vaechvier ende tot dier stede der penitenciën. [234Rb]
Op die selve tijt sach sij een vervaerlike stede ende die was bemuert met enen hoghen swarten muer. Ende die inghel seide dat dat die helle ware in welke hoorde sij groot ghecrijs ende hulen ende crijselinghe der tanden der duvelen ende der verdoemder menschen. Dat gheroep ende gheruchte was also groot, dat al dat gheruchte datmen in die werelt soude moghen visieren, en soude dien gheruchte niet moghen gheliken.
In voerleden tijden hadde te Sciedam gheweest een cureyt, gheheeten her Pieter, die seer weerlijc was van leven, maer daer na verwandelde hi sijn leven, ende hy hadde vele vrienscapen met deser heilegher maghet. Ende in dien staet starf hy.
Doe hi ontrent XII jaer doot hadde gheweest, worde si vanden heileghen ynghel ghevoert tot dier pijnliker steden. Ende sy hoorde des priesters siele seer jammerlic carmen uut enen putte daer si af was seer verwondert. Doe vraghede haer die ynghel of si wat lijden woude om die siele te verlossen. Ende si seyde dat sy daer toe bereet was. Doe wijsde haer die ynghel een sluse ende daer was voer [234Va] een riviere van also vele leelix waters, alsmen onder alle de wateren vander weerelt niet en soude moghen vinden. Ende dat water scheen te loopen doer die sluse. Ende doer die sluse hiet haer die ynghel gaen om die siele te verlossen. Doe sy dit sach ende hoorde, was si seere cleynmoedich, maer die ynghel sterkese ende halp haer dat si daer doer quam. Ende te hant sach sij des priesters siele also wit als een swaen vlieghen uut den put boven in de locht ende weder dalen in een fonteyne ende daer wort si in vercoelt vanden brant die sij hadde gheleden. Ende aldus vloech sy tot die vroylike stede. Doe dese heileghe maghet uut desen visioene weder tot haer selven quam, so wart si ghevonden in also grooten sweete, of si lichamelijc grooten arbeit hadde ghedaen.
Beschrijving
27. De dood van twee priesters en hun verlossing uit de hel en andere folterplaatsen
Er werd Liedewij regelmatig gezegd dat Jan Engel, de pastoor van Schiedam, zich aan een zonde schuldig maakte. Zij kon dit moeilijk geloven en hij ontkende. Ook een tweede keer ontkende hij, nadat Liedewij hem in een visioen de zonde had zien bedrijven met iemand. De pastoor schaamde zich toen Liedewij hem confronteerde met nog andere zonden en hij beloofde haar zijn leven te beteren. Na zijn biecht en boetedoening werd de pastoor ziek en stierf in de nacht van 7 op 8 september. Een paar dagen later werd Liedewij door de engel Gods naar vele folterplaatsen gevoerd. Daar zag ze in een put de ziel van de pastoor en haar haren boetegordel sprong kapot van angst. Ze begeleidde de ziel naar het vagevuur voor de boetedoening. Er was een plek die was omgeven door een hoge zwarte muur. Hieruit kwam een enorm gekrijs van duivels en verdoemden, dit was de hel.
In Schiedam was er ook ooit een pastoor, Pieter, welke Liedewij twaalf jaar na zijn dood in een put bij de duivelse martelkamers hoorde kermen. Liedewij ging, om zijn ziel te verlossen, door een sluis waardoor het smerigste water stroomde dat men zich kon voorstellen. Een engel hielp haar hierbij en toen ze weer 'wakker' werd trof men haar lichaam enorm bezweet aan.
Er werd Liedewij regelmatig gezegd dat Jan Engel, de pastoor van Schiedam, zich aan een zonde schuldig maakte. Zij kon dit moeilijk geloven en hij ontkende. Ook een tweede keer ontkende hij, nadat Liedewij hem in een visioen de zonde had zien bedrijven met iemand. De pastoor schaamde zich toen Liedewij hem confronteerde met nog andere zonden en hij beloofde haar zijn leven te beteren. Na zijn biecht en boetedoening werd de pastoor ziek en stierf in de nacht van 7 op 8 september. Een paar dagen later werd Liedewij door de engel Gods naar vele folterplaatsen gevoerd. Daar zag ze in een put de ziel van de pastoor en haar haren boetegordel sprong kapot van angst. Ze begeleidde de ziel naar het vagevuur voor de boetedoening. Er was een plek die was omgeven door een hoge zwarte muur. Hieruit kwam een enorm gekrijs van duivels en verdoemden, dit was de hel.
In Schiedam was er ook ooit een pastoor, Pieter, welke Liedewij twaalf jaar na zijn dood in een put bij de duivelse martelkamers hoorde kermen. Liedewij ging, om zijn ziel te verlossen, door een sluis waardoor het smerigste water stroomde dat men zich kon voorstellen. Een engel hielp haar hierbij en toen ze weer 'wakker' werd trof men haar lichaam enorm bezweet aan.
Bron
Het leven van Liedewij, de maagd van Schiedam. (Ed. Ludo Jongen en Cees Schotel). Verloren, Hilversum 1994 (tweede druk).
Commentaar
ca. 1435
Dit verhaal is per hoofdstuk ingevoerd. Er zijn 44 hoofdstukken. <br>
Tekst en informatie: http://www.dbnl.org/tekst/_lie002lied01_01/
Tekst en informatie: http://www.dbnl.org/tekst/_lie002lied01_01/
Naam Overig in Tekst
Liedewij
Liedewij 
Jan Engel
Jan Engel
Pieter
Pieter
Lidwina van Schiedam
Lidwina van Schiedam
Naam Locatie in Tekst
Schiedam
Schiedam
Plaats van Handelen
Schiedam (Zuid-Holland)
Schiedam (Zuid-Holland)
Kloekenummer in tekst
K003p
K003p
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21