Hoofdtekst
Van eenen scoenen rans die si mit haer brochte uuten ewigen leven. Ca. XXXI
IN dat selve jaer van XXVIII bat sy op enen heileghen dach her Jan, haren confessoer, ende Clays, haren neve, dat si een wijl tijts uuten huse souden gaen ende laten haer alleen, want sij ghevoelde haer op die tijt ghescicket tot [236Va] sonderlingher graciën te ontfanghen. Doe ghinghen sij te samen uut, maer her Jan quam heimelijc weder ende ghinc by haer sitten in die camer, ende woude ondersoeken wat haer soude ghescien. Hier en tusschen bereyde haer Liedewy tot dier graciën tontfanghen. Ende die ynghel quam ontrent een ure na middaghe by haer ende vloech by haer betstede, mer hi en ghenaecte haer niet meer. Daer wartse seere ghestoort ende began te weenen ende vraechde hem of hy haer niet en mochte ghenaken om haer eenighe mesdaet. Die ynghel antworde ende seyde dattet niet om haer mesdaet en waer, mer om des gheens teghewordicheito die by haer sat. Ende aldus so sciet hi van daer. Doe was sy also droevich, dat si een wijltijts niet en wert uut haer selven ghetoghen. Doe her Jan haer hoorde weenen, so stont hi op ende seyde dat hi daer waer. Ende daer om wart sy noch droever dan oft een ander hadde gheweest, want sy hadde menich werf haer heymelicheit hem gheopenbaert, om dat hi te bat soude ghe[236Vb]looven die gracie Gods die met haer wrachte.
Daer na doe sy van dier verstoringhe ende onvrede verlicht was, wart sy vanden ynghel eerste ghevoert tot dat vaghevier ende daer sach sy - onder andere vele zielen - somighe van haren vrienden ende maghen seer groote pine lijden. Om die te verlossen ghevoelde sy namaels groote pine in haren lichame.
Daer na wert sy voert op ghetoghen om te bescouwen die vroechde des ewighe levens, ende sach die cooren der propheten ende martelaren, der confessoeren ende maechden. Ende die sterctense met troosteliken worden om te lijden verduldelijc al dat haer toe comen mochte ende seiden:
- ‘Wat sciltet nu den ghenen die hier sijn, dat si inde weerelt vele onghemacs hebben gheleden?’
Doe quam Onse Lieve Vrouwe Maria tot haer met grooter claerheit ende vraechde haer vriendelijke ende seide:
- ‘Waer om, lieve dochter, so sy dy hier aldus ghecomen met blooten hoofde?’
Doe antworde Liedewy ende seyde:
- ‘Och, Lieve Moeder Gods, dit es mijns Heereno wille. Ende aldus heeft mi mijn behoeder hier ghebrocht.’ [237Ra]
Onder ander vriendelike worden die Onse Lieve Vrouwe met haer hadde, doe sij weder toten lichame soude comen, seyde Onse Lieve Vrouwe tot haer:
- ‘Dochter, hebdy verduldichlijc in dinen lijden, want het sal dy grootelijc gheloont werden in dat ewighe leven.’
Ende Onse Lieve Vrouwe seyde tot haer:
- ‘Wildy niet een ranse hebben op u hooft?’
Doe antworde Liedewy ende seyde:
- ‘Ic en mach hier gheenen wille hebben.’
Doe so sach si op haren ynghel ende die ynghel consenteerde dat sy een rans hebben soude, om dat sij haer selven al gheheel over gaf. Ende doe sette Onse Lieve Vrouwe enen scoonen rans op haer hooft ende seyde:
- ‘Ontfanc desen ranse op dijn hooft die niet dan seven uren en sel wesen op die eerde, ende gheefse dinen biechtvader in sijn hant, ende segghet hem dat hi gheloovech sy der graciën Gods, ende dat hi dien ranse sette op Mijns beelden hooft in die kerke.’
Hier na quam Liedewy tot haer selven ende lovede ende dancte grootelijc Onsen Lieven Heere van dier graciën die sy hadde ontfanghen. Ende daer na [237Rb] stac sy haer hant uut op haer hooft onversienlic ende haelde daer af dien ranse van bloemen ende dachte dattet mede lichamelic was ghesciet in haer dat in die bovennatuerlike scouwinghe van Onser Liever Vrouwen was ghedaen. Dese ranse was ghelu ende ghecroket ende wel rickende. Ende sy hyelten by haer meer dan ses uren lanc.
Ende doe liet sy tot haer comen her Jan, haren biechtvader, ende seyde tot hem:
- ‘Ic hebbe gheweest tot eenre grooter hoochtijt ende feesten ende Onse Lieve Vrouwe heeft my desen ranse ghegheven, dat ick en ter eerden soude bringhen ende niet dan seven uren op eerderijke en soude wesen. Ende si heeft my bevolen dat ic u soude segghen dat ghy gheloevich sout wesen der graciën Gods.’
Doe gaf sy hem den ranse ende si hiet hem dat hi in die kerke soude gaen ende setten die ranse op Onser Liever Vrouwen hooft ende wijsde hem opt grote choero een leeder daer hi mede soude climmen tot dat beelde. Met desen teecken ghinc her Jan tot desen coster ende die coster ontsloot hem die kercke. Ende hi nam die leeder ende droechse tot dier stede daer dat beelde stont. Ende doe hy began op te climmen, so vraechde hem die coster wat hy daer woude doen [237Va]. Doe antworde her Jan weder ende seyde:
- ‘Op dees tijt en moechdijs niet weten, maer God maecht gheven, dat ghijt namaels mocht weten ende vernemen.’ Doe her Jan den ranse op des beelden hooft hadde gheset ende doe hi die leeder weder op die stede hadde gheset ende sijn ghebet ghesproken hadde eer hy uut der kerken was ghecomen, so wert desen ranse vanden ynghel weder ghebracht daer sy haer ghegheven was. Ende dat wert Liedewy gheopenbaert ende sy seydet voert Katrijnen, die voerseide weduwe.
Dit vysioen hadde sy doemen screef MCCCC ende XXVIII, des nachts doe die octave van Sinte Martijns dach aen quam. Int selve jaer op Sinte Nyclaus avont sach sy int paradijs een scoon palm boom ende die telgheren scenen also scoon ende claer oft cristael hadde gheweest.
IN dat selve jaer van XXVIII bat sy op enen heileghen dach her Jan, haren confessoer, ende Clays, haren neve, dat si een wijl tijts uuten huse souden gaen ende laten haer alleen, want sij ghevoelde haer op die tijt ghescicket tot [236Va] sonderlingher graciën te ontfanghen. Doe ghinghen sij te samen uut, maer her Jan quam heimelijc weder ende ghinc by haer sitten in die camer, ende woude ondersoeken wat haer soude ghescien. Hier en tusschen bereyde haer Liedewy tot dier graciën tontfanghen. Ende die ynghel quam ontrent een ure na middaghe by haer ende vloech by haer betstede, mer hi en ghenaecte haer niet meer. Daer wartse seere ghestoort ende began te weenen ende vraechde hem of hy haer niet en mochte ghenaken om haer eenighe mesdaet. Die ynghel antworde ende seyde dattet niet om haer mesdaet en waer, mer om des gheens teghewordicheito die by haer sat. Ende aldus so sciet hi van daer. Doe was sy also droevich, dat si een wijltijts niet en wert uut haer selven ghetoghen. Doe her Jan haer hoorde weenen, so stont hi op ende seyde dat hi daer waer. Ende daer om wart sy noch droever dan oft een ander hadde gheweest, want sy hadde menich werf haer heymelicheit hem gheopenbaert, om dat hi te bat soude ghe[236Vb]looven die gracie Gods die met haer wrachte.
Daer na doe sy van dier verstoringhe ende onvrede verlicht was, wart sy vanden ynghel eerste ghevoert tot dat vaghevier ende daer sach sy - onder andere vele zielen - somighe van haren vrienden ende maghen seer groote pine lijden. Om die te verlossen ghevoelde sy namaels groote pine in haren lichame.
Daer na wert sy voert op ghetoghen om te bescouwen die vroechde des ewighe levens, ende sach die cooren der propheten ende martelaren, der confessoeren ende maechden. Ende die sterctense met troosteliken worden om te lijden verduldelijc al dat haer toe comen mochte ende seiden:
- ‘Wat sciltet nu den ghenen die hier sijn, dat si inde weerelt vele onghemacs hebben gheleden?’
Doe quam Onse Lieve Vrouwe Maria tot haer met grooter claerheit ende vraechde haer vriendelijke ende seide:
- ‘Waer om, lieve dochter, so sy dy hier aldus ghecomen met blooten hoofde?’
Doe antworde Liedewy ende seyde:
- ‘Och, Lieve Moeder Gods, dit es mijns Heereno wille. Ende aldus heeft mi mijn behoeder hier ghebrocht.’ [237Ra]
Onder ander vriendelike worden die Onse Lieve Vrouwe met haer hadde, doe sij weder toten lichame soude comen, seyde Onse Lieve Vrouwe tot haer:
- ‘Dochter, hebdy verduldichlijc in dinen lijden, want het sal dy grootelijc gheloont werden in dat ewighe leven.’
Ende Onse Lieve Vrouwe seyde tot haer:
- ‘Wildy niet een ranse hebben op u hooft?’
Doe antworde Liedewy ende seyde:
- ‘Ic en mach hier gheenen wille hebben.’
Doe so sach si op haren ynghel ende die ynghel consenteerde dat sy een rans hebben soude, om dat sij haer selven al gheheel over gaf. Ende doe sette Onse Lieve Vrouwe enen scoonen rans op haer hooft ende seyde:
- ‘Ontfanc desen ranse op dijn hooft die niet dan seven uren en sel wesen op die eerde, ende gheefse dinen biechtvader in sijn hant, ende segghet hem dat hi gheloovech sy der graciën Gods, ende dat hi dien ranse sette op Mijns beelden hooft in die kerke.’
Hier na quam Liedewy tot haer selven ende lovede ende dancte grootelijc Onsen Lieven Heere van dier graciën die sy hadde ontfanghen. Ende daer na [237Rb] stac sy haer hant uut op haer hooft onversienlic ende haelde daer af dien ranse van bloemen ende dachte dattet mede lichamelic was ghesciet in haer dat in die bovennatuerlike scouwinghe van Onser Liever Vrouwen was ghedaen. Dese ranse was ghelu ende ghecroket ende wel rickende. Ende sy hyelten by haer meer dan ses uren lanc.
Ende doe liet sy tot haer comen her Jan, haren biechtvader, ende seyde tot hem:
- ‘Ic hebbe gheweest tot eenre grooter hoochtijt ende feesten ende Onse Lieve Vrouwe heeft my desen ranse ghegheven, dat ick en ter eerden soude bringhen ende niet dan seven uren op eerderijke en soude wesen. Ende si heeft my bevolen dat ic u soude segghen dat ghy gheloevich sout wesen der graciën Gods.’
Doe gaf sy hem den ranse ende si hiet hem dat hi in die kerke soude gaen ende setten die ranse op Onser Liever Vrouwen hooft ende wijsde hem opt grote choero een leeder daer hi mede soude climmen tot dat beelde. Met desen teecken ghinc her Jan tot desen coster ende die coster ontsloot hem die kercke. Ende hi nam die leeder ende droechse tot dier stede daer dat beelde stont. Ende doe hy began op te climmen, so vraechde hem die coster wat hy daer woude doen [237Va]. Doe antworde her Jan weder ende seyde:
- ‘Op dees tijt en moechdijs niet weten, maer God maecht gheven, dat ghijt namaels mocht weten ende vernemen.’ Doe her Jan den ranse op des beelden hooft hadde gheset ende doe hi die leeder weder op die stede hadde gheset ende sijn ghebet ghesproken hadde eer hy uut der kerken was ghecomen, so wert desen ranse vanden ynghel weder ghebracht daer sy haer ghegheven was. Ende dat wert Liedewy gheopenbaert ende sy seydet voert Katrijnen, die voerseide weduwe.
Dit vysioen hadde sy doemen screef MCCCC ende XXVIII, des nachts doe die octave van Sinte Martijns dach aen quam. Int selve jaer op Sinte Nyclaus avont sach sy int paradijs een scoon palm boom ende die telgheren scenen also scoon ende claer oft cristael hadde gheweest.
Beschrijving
31. Liedewij brengt een mooie krans mee uit het hiernamaals
In 1428 voelde Liedewij dat ze een visioen ging krijgen en verzocht Jan, de biechtvader en Klaas, haar neef, de kamer te verlaten. Jan bleef stiekem om te kijken wat er zou gebeuren. Maar omdat de engel het door had bleef die op afstand, tot groot verdriet van Liedewij. Jan maakte zich bij het zien van haar tranen kenbaar en het deed Liedewij verdriet dat hij het was omdat zij hem vertrouwde.
Later werd ze door de engel meegenomen naar het vagevuur waar ze, in ruil voor eigen leed, zielen van vrienden en familie verloste. Daarna gingen ze naar het Paradijs en kreeg daar een krans van Maria die haar nog vertelde dat al het lijden moest ondergaan en dat ze daar later rijkelijk voor beloond zou worden. De krans zou maar zeven uur op aarde zijn en Liedewij moest deze aan Jan geven. Die moest hem op het Mariabeeld in de kerk plaatsen. Liedewij keerde terug en hield de krans nog zes uur bij zich, daarna liet ze Jan komen. Liedewij vertelde hem wat hij moest doen en dat hij in de genadegave van God moest geloven. Jan voerde het uit en nog voor hij de kerk verliet bracht de engel de krans terug. Dit zag Liedewij in een openbaring in de nacht van 18 op19 november en ze vertelde het aan weduwe Katrijn.
In 1428 voelde Liedewij dat ze een visioen ging krijgen en verzocht Jan, de biechtvader en Klaas, haar neef, de kamer te verlaten. Jan bleef stiekem om te kijken wat er zou gebeuren. Maar omdat de engel het door had bleef die op afstand, tot groot verdriet van Liedewij. Jan maakte zich bij het zien van haar tranen kenbaar en het deed Liedewij verdriet dat hij het was omdat zij hem vertrouwde.
Later werd ze door de engel meegenomen naar het vagevuur waar ze, in ruil voor eigen leed, zielen van vrienden en familie verloste. Daarna gingen ze naar het Paradijs en kreeg daar een krans van Maria die haar nog vertelde dat al het lijden moest ondergaan en dat ze daar later rijkelijk voor beloond zou worden. De krans zou maar zeven uur op aarde zijn en Liedewij moest deze aan Jan geven. Die moest hem op het Mariabeeld in de kerk plaatsen. Liedewij keerde terug en hield de krans nog zes uur bij zich, daarna liet ze Jan komen. Liedewij vertelde hem wat hij moest doen en dat hij in de genadegave van God moest geloven. Jan voerde het uit en nog voor hij de kerk verliet bracht de engel de krans terug. Dit zag Liedewij in een openbaring in de nacht van 18 op19 november en ze vertelde het aan weduwe Katrijn.
Bron
Het leven van Liedewij, de maagd van Schiedam. (Ed. Ludo Jongen en Cees Schotel). Verloren, Hilversum 1994 (tweede druk).
Commentaar
ca. 1435
Dit verhaal is per hoofdstuk ingevoerd. Er zijn 44 hoofdstukken. <br>
Tekst en informatie: http://www.dbnl.org/tekst/_lie002lied01_01/
Tekst en informatie: http://www.dbnl.org/tekst/_lie002lied01_01/
Naam Overig in Tekst
Liedewij
Liedewij 
Jan
Jan
Klaas
Klaas
God
God
Maria
Maria
Sint-Maarten
Sint-Maarten
Sint-Nicolaas
Sint-Nicolaas
Katrijn
Katrijn
Lidwina van Schiedam
Lidwina van Schiedam
Naam Locatie in Tekst
Paradijs
Paradijs
Plaats van Handelen
Schiedam (Zuid-Holland)
Schiedam (Zuid-Holland)
Kloekenummer in tekst
K003p
K003p
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21