Hoofdtekst
Van haer doot. Capitel XXXVIII
DEs dijsendaghes - des morghens vroech - bat sy heer Jan voerseyt dat hy noch anders nyement die haer lief hadden, van allen dien daghe en souden tot haer comen. Ende dat wort also ghedaen, uutghenomen Boudewijn, haer neefkijn, die haer alden dach diende. Ende van der sevender uren des morghens tot ontrent die vierde ure na middach loesde sy ontrent XX reysen veel vulnissen die groen was. Ende Boudijn, haer neefkin, ontfinc dat in een test ende droecht uut. Her Jan plach te segghen dat hijse vier of vijf jaer voer haer doot hoorde bidden Onsen Lieven Heere, dat gheen menschen en souden weten van haren sterven ende dat Hy haer siecte [240Rb] soude vermeerderen ende haer leven corten ende haer doot scier ten eynde soude bringhen. Ende dat ghesciede also. Want opten voerseyden dijsendach na middaghe, doe al haer huysghesinde van haer was, so leet sy also groote pine van dat losen, dat sij Boudewijn, haer neefkijn, met swaren carmen ende suchten toe sprac ende seyde:
- ‘Och, lieve kint, oft her Jan wiste hoe dat ic ben verswaert.’
Doe was dat kint seere verstoert ende vraechde haer of hy her Jan wilde halen tot haer. Ende te hants begonste sy weder te losen ende doe leet sy also groote pine ende last in haer kele, want sy en conste die vulnisse niet over gheven, also dat si began te rotelen of sy soude hebben versmoert. Doe dat kint dit sach, so liept te hant ende boetscapet her Jan ende den anderen die by hem waren. Ende sy quamen al weenende aen gheloopen ende vondense in haer uterste. Doe nam her Jan haer hant in sijn hant ende begheerde dat sij hem een teeken soude doen, of sij gheolijt woude wesen, of dat si noch leefde. Maer want sy hem gheen teeken en dede, noch niet en antworde, so ontstac hy een lanteerne ende besochte van achter haer hooft of sy gheleeft hadde, want hy meende dat si noch leefde. Ende daer [240Va] om en soude sij dat licht der kersen niet hebben moghen sien. Ende te hant so vant hijse doot. Van haer leste spreken tot haerer doot toe en soude men nau twee of drie ‘Miserere mei, Deus’ ghelesen hebben. Sy starf int jaer Ons Heeren MCCCC ende XXXIII opten XIIII dach in april des dijsendaechs naden heileghen paesdach, doe sy XXXVIII jaer gheleghen hadde in harer siecten ende meer dan twee maende, doe sy out was drie ende vichtich jaer, in dat beghin van haren vierenvijftichsten jare.
DEs dijsendaghes - des morghens vroech - bat sy heer Jan voerseyt dat hy noch anders nyement die haer lief hadden, van allen dien daghe en souden tot haer comen. Ende dat wort also ghedaen, uutghenomen Boudewijn, haer neefkijn, die haer alden dach diende. Ende van der sevender uren des morghens tot ontrent die vierde ure na middach loesde sy ontrent XX reysen veel vulnissen die groen was. Ende Boudijn, haer neefkin, ontfinc dat in een test ende droecht uut. Her Jan plach te segghen dat hijse vier of vijf jaer voer haer doot hoorde bidden Onsen Lieven Heere, dat gheen menschen en souden weten van haren sterven ende dat Hy haer siecte [240Rb] soude vermeerderen ende haer leven corten ende haer doot scier ten eynde soude bringhen. Ende dat ghesciede also. Want opten voerseyden dijsendach na middaghe, doe al haer huysghesinde van haer was, so leet sy also groote pine van dat losen, dat sij Boudewijn, haer neefkijn, met swaren carmen ende suchten toe sprac ende seyde:
- ‘Och, lieve kint, oft her Jan wiste hoe dat ic ben verswaert.’
Doe was dat kint seere verstoert ende vraechde haer of hy her Jan wilde halen tot haer. Ende te hants begonste sy weder te losen ende doe leet sy also groote pine ende last in haer kele, want sy en conste die vulnisse niet over gheven, also dat si began te rotelen of sy soude hebben versmoert. Doe dat kint dit sach, so liept te hant ende boetscapet her Jan ende den anderen die by hem waren. Ende sy quamen al weenende aen gheloopen ende vondense in haer uterste. Doe nam her Jan haer hant in sijn hant ende begheerde dat sij hem een teeken soude doen, of sij gheolijt woude wesen, of dat si noch leefde. Maer want sy hem gheen teeken en dede, noch niet en antworde, so ontstac hy een lanteerne ende besochte van achter haer hooft of sy gheleeft hadde, want hy meende dat si noch leefde. Ende daer [240Va] om en soude sij dat licht der kersen niet hebben moghen sien. Ende te hant so vant hijse doot. Van haer leste spreken tot haerer doot toe en soude men nau twee of drie ‘Miserere mei, Deus’ ghelesen hebben. Sy starf int jaer Ons Heeren MCCCC ende XXXIII opten XIIII dach in april des dijsendaechs naden heileghen paesdach, doe sy XXXVIII jaer gheleghen hadde in harer siecten ende meer dan twee maende, doe sy out was drie ende vichtich jaer, in dat beghin van haren vierenvijftichsten jare.
Beschrijving
38. Liedewijs dood
In de vroege ochtenduren van de dinsdag na Pasen op 14 april zei Jan, haar biechtvader, dat niemand die dag naar haar toe kon komen. Dit gebeurde ook niet, behalve dat haar neefje Boudewijn haar de hele dag verzorgde. Zij gaf die dag twintig keer groen slijm op, hetgeen Boudewijn opving in een pot en wegbracht. Jan had Liedewij eens horen bidden dat niemand van haar naderende dood op de hoogte zou zijn, en zij in toenemende mate ziektes zou krijgen zodat haar leven snel zou eindigen. En in de middag van deze dinsdag, terwijl geen van haar huisgenoten aanwezig was, had ze hevige pijn van het braken en begon ze te kokhalzen. Haar keel raakte geïrriteerd en gezwollen en ze begon te rochelen omdat ze het slijm niet kwijt kon. Boudewijn ging meteen Jan en alle anderen inlichten. Jan vroeg haar om een toestemmend teken, of ze het Heilig Oliesel wilde ontvangen. Liedewij reageerde niet en hij moest vaststellen dat ze overleden was. Zij stierf op dinsdag 14 april in 1433, na 38 jaar en twee maanden bedlegerigheid op 53-jarige leeftijd.
In de vroege ochtenduren van de dinsdag na Pasen op 14 april zei Jan, haar biechtvader, dat niemand die dag naar haar toe kon komen. Dit gebeurde ook niet, behalve dat haar neefje Boudewijn haar de hele dag verzorgde. Zij gaf die dag twintig keer groen slijm op, hetgeen Boudewijn opving in een pot en wegbracht. Jan had Liedewij eens horen bidden dat niemand van haar naderende dood op de hoogte zou zijn, en zij in toenemende mate ziektes zou krijgen zodat haar leven snel zou eindigen. En in de middag van deze dinsdag, terwijl geen van haar huisgenoten aanwezig was, had ze hevige pijn van het braken en begon ze te kokhalzen. Haar keel raakte geïrriteerd en gezwollen en ze begon te rochelen omdat ze het slijm niet kwijt kon. Boudewijn ging meteen Jan en alle anderen inlichten. Jan vroeg haar om een toestemmend teken, of ze het Heilig Oliesel wilde ontvangen. Liedewij reageerde niet en hij moest vaststellen dat ze overleden was. Zij stierf op dinsdag 14 april in 1433, na 38 jaar en twee maanden bedlegerigheid op 53-jarige leeftijd.
Bron
Het leven van Liedewij, de maagd van Schiedam. (Ed. Ludo Jongen en Cees Schotel). Verloren, Hilversum 1994 (tweede druk).
Commentaar
ca. 1435
Dit verhaal is per hoofdstuk ingevoerd. Er zijn 44 hoofdstukken. <br>
Tekst en informatie: http://www.dbnl.org/tekst/_lie002lied01_01/
Tekst en informatie: http://www.dbnl.org/tekst/_lie002lied01_01/
Naam Overig in Tekst
Liedewij   
Jan   
Pasen   
Boudewijn   
Heilig Oliesel   
Plaats van Handelen
Schiedam (Zuid-Holland)   
Kloekenummer in tekst
K003p   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21
