Hoofdtekst
Aardmannetjes:
In het Einderveld, aan de rand van het bos, op een perceel, dat vanouds “den Heiespoost” wordt genoemd, huisden vroeger “Eèrdmenkes”. Er is van dit volkje weinig meer in de herinnering overgebleven. Om aan eten en drinkwater te komen brachten ze dagelijks bezoeken aan een oude boerderij in het gehucht Eijndt, sinds mijn heugenis bewoond door Lormans. In mijn jeugd, vóórdat de boeren kunstmest gebruikten, en de boeren nog niet in staat waren, diep te ploegen, kon men in droge zomers in de rogge, dwars door de velden, van de Heiespoost naar Lormans, het vroegere pad nog zien, doordat de rogge er slecht groeide en verscheen (noodrijping).
De èèrdmenkes leenden bij deze boerderij ook huisraad. Er is nog een oud praatje, dat gold bij het ter leen vragen: “Vrouw Netel,/lieën mich de ketel,/Bring ich um veurumme/dan es hè fijn gepoetst,/of es ter in gesjete!”
Er wordt verteld, dat de èèrdmenkes zijn verdwenen, toen er in de kerktoren van Helden-Dorp klokken kwamen te hangen. Ze konden het luiden van klokken niet verdragen
Omzetting van de verhalen, verteld door Maria Catharina Gielen, Helden, verzameld onder no. 291-1 van Alg. Besch. in Helden dialect. [Collectie Engels, verslag 43]
Eèrd-menkes:
In ’t Indjerveldj, an de rank van de Gemindjsboos, ligk e sjtök oetgedelde grongk, det altied d’n Heiespoost woordt genumpd. D’r ès altied vertèld, det dao vreuger de èèrdmenkes gehoesd hebbe. Veul weit ich tao neet mieër van te vertèlle, want ’t mot lang veur mienen tied zien geweest. Wel woordt gezaogd, det ze bei Lormans op ’n boordereike an Inj, dacheliks kwomen om drinkwater, en auch wel öm ète’n, en öm keuke-grei te lieëne. Over det leeste ging nach ’n aod sjpreukske: “Vrouw Netel, lieën mich te ketel./Bring ich öm werömme, dan ès e fijn gepoetst,/Of ès ter in gesjéte.”
De èèrdmenkes zooën hei wèggekome zien, wie d’r in Dörp klokken in d’n tore zien gehange. Ze kooste neet tègen ’t loeë.
In miene kinjertied, veurdet te booren hei kunstmeest gebroekde’n, en auch nag neet in sjtaot woren öm de gronk deep te bouwe, koos me in druuëg zomers, as ’t kore versjeen, dwèèrs over het veldj, nag altied zeen, woe de èèrdmenkes vreuger det pedje’n heije’n, ömdet ’t koren dao sjlèècht, en te vreug riep waar.
In het Einderveld, aan de rand van het bos, op een perceel, dat vanouds “den Heiespoost” wordt genoemd, huisden vroeger “Eèrdmenkes”. Er is van dit volkje weinig meer in de herinnering overgebleven. Om aan eten en drinkwater te komen brachten ze dagelijks bezoeken aan een oude boerderij in het gehucht Eijndt, sinds mijn heugenis bewoond door Lormans. In mijn jeugd, vóórdat de boeren kunstmest gebruikten, en de boeren nog niet in staat waren, diep te ploegen, kon men in droge zomers in de rogge, dwars door de velden, van de Heiespoost naar Lormans, het vroegere pad nog zien, doordat de rogge er slecht groeide en verscheen (noodrijping).
De èèrdmenkes leenden bij deze boerderij ook huisraad. Er is nog een oud praatje, dat gold bij het ter leen vragen: “Vrouw Netel,/lieën mich de ketel,/Bring ich um veurumme/dan es hè fijn gepoetst,/of es ter in gesjete!”
Er wordt verteld, dat de èèrdmenkes zijn verdwenen, toen er in de kerktoren van Helden-Dorp klokken kwamen te hangen. Ze konden het luiden van klokken niet verdragen
Omzetting van de verhalen, verteld door Maria Catharina Gielen, Helden, verzameld onder no. 291-1 van Alg. Besch. in Helden dialect. [Collectie Engels, verslag 43]
Eèrd-menkes:
In ’t Indjerveldj, an de rank van de Gemindjsboos, ligk e sjtök oetgedelde grongk, det altied d’n Heiespoost woordt genumpd. D’r ès altied vertèld, det dao vreuger de èèrdmenkes gehoesd hebbe. Veul weit ich tao neet mieër van te vertèlle, want ’t mot lang veur mienen tied zien geweest. Wel woordt gezaogd, det ze bei Lormans op ’n boordereike an Inj, dacheliks kwomen om drinkwater, en auch wel öm ète’n, en öm keuke-grei te lieëne. Over det leeste ging nach ’n aod sjpreukske: “Vrouw Netel, lieën mich te ketel./Bring ich öm werömme, dan ès e fijn gepoetst,/Of ès ter in gesjéte.”
De èèrdmenkes zooën hei wèggekome zien, wie d’r in Dörp klokken in d’n tore zien gehange. Ze kooste neet tègen ’t loeë.
In miene kinjertied, veurdet te booren hei kunstmeest gebroekde’n, en auch nag neet in sjtaot woren öm de gronk deep te bouwe, koos me in druuëg zomers, as ’t kore versjeen, dwèèrs over het veldj, nag altied zeen, woe de èèrdmenkes vreuger det pedje’n heije’n, ömdet ’t koren dao sjlèècht, en te vreug riep waar.
Onderwerp
SINSAG 0068 - Erddämonen leihen Haushaltsgerät   
Beschrijving
Aardmannetjes gaan dagelijks naar een boerderij voor eten en drinken, lenen huisraad, die schoon terugkomt. Verdwijnen nadat de in de kerktoren geplaatste klokken luiden, want ze kunnen niet tegen luiden van klokken.
Bron
Collectie Engels, verslag 1, verhaal 1 (Archief Meertens Instituut)
Motief
F451.5.10.3 - Dwarfs borrow from mortals.   
F451.9.1 - Why dwarfs emigrate.   
Naam Overig in Tekst
Lormans   
Einderveld   
Heiespoost   
Naam Locatie in Tekst
Eijndt   
Helden   
Plaats van Handelen
Eijndt   
