Hoofdtekst
Lange mannen:
Meijel, een aangrenzende gemeente, stond vroeger bekend om zijn bijzonder lange mensen. Als oorzaak daarvan werd genoemd, dat Meijel, een eiland in de moerassige Peel, een uitwijkplaats was. Het lag tevens over de grens van het graafschap Gelder, waar dikwijls ronselaars opereerden voor de huurtroepen van de graaf. Deze gingen rigoureus te werk. Ze zochten de langste jonge kerels uit, lokten deze naar de herbergen, lieten hun een flinke pot bier drinken, en dwongen hun dan dat te tekenen. Was dit gebeurd, dan werden ze, desnoods onder dwang, opgepikt. De jongens hadden zo’n schrik voor deze ronselaars, dat ze op tijd het hazenpad kozen, en zich, dikwijls blijvend, in Meijel vestigden.
Omzetting in Heldens dialect van de verhalen, ingezonden onder no. L 291-2, verteld door Johannes Engels en Maria Lemmen, Helden [Collectie Engels, verslag 44]:
Lang minse:
Meijel, ’n Dörp in de Pieël, sjtong vreuger d’r öm bekènd, tet dao zooveul lang minse wore. Det zoo gekome zien, dor det vreuger an ooze kankt veul sjoldaote geronseld woorten dor ronselèèrs van de köning van Pruusses, dèè nao hieël lang kèrels zoocht. De ronselèèrs gingen erg vrék te werk. Ze lokde’n de jonges nao ’n Café; leeten eur dao flink zoepe, en halden eur dan over, e contract te teikene. Waas tet gebeurd, dan nome ze ze op sjlaag mèt. De jongen heien dao zonne sjrik veur, det ze d’r bei ’t èrste gereucht tössen oet ginge nao Meijel, det over de grens laag. Ze bleven dao woeënen, en zoochten d’r zich ’n vrouw. Vandao det langk soort.
Meijel, een aangrenzende gemeente, stond vroeger bekend om zijn bijzonder lange mensen. Als oorzaak daarvan werd genoemd, dat Meijel, een eiland in de moerassige Peel, een uitwijkplaats was. Het lag tevens over de grens van het graafschap Gelder, waar dikwijls ronselaars opereerden voor de huurtroepen van de graaf. Deze gingen rigoureus te werk. Ze zochten de langste jonge kerels uit, lokten deze naar de herbergen, lieten hun een flinke pot bier drinken, en dwongen hun dan dat te tekenen. Was dit gebeurd, dan werden ze, desnoods onder dwang, opgepikt. De jongens hadden zo’n schrik voor deze ronselaars, dat ze op tijd het hazenpad kozen, en zich, dikwijls blijvend, in Meijel vestigden.
Omzetting in Heldens dialect van de verhalen, ingezonden onder no. L 291-2, verteld door Johannes Engels en Maria Lemmen, Helden [Collectie Engels, verslag 44]:
Lang minse:
Meijel, ’n Dörp in de Pieël, sjtong vreuger d’r öm bekènd, tet dao zooveul lang minse wore. Det zoo gekome zien, dor det vreuger an ooze kankt veul sjoldaote geronseld woorten dor ronselèèrs van de köning van Pruusses, dèè nao hieël lang kèrels zoocht. De ronselèèrs gingen erg vrék te werk. Ze lokde’n de jonges nao ’n Café; leeten eur dao flink zoepe, en halden eur dan over, e contract te teikene. Waas tet gebeurd, dan nome ze ze op sjlaag mèt. De jongen heien dao zonne sjrik veur, det ze d’r bei ’t èrste gereucht tössen oet ginge nao Meijel, det over de grens laag. Ze bleven dao woeënen, en zoochten d’r zich ’n vrouw. Vandao det langk soort.
Beschrijving
Reden waarom in Meijel veel lange mannen wonen.
Bron
Collectie Engels, verslag 2, verhaal 2 (Archief Meertens Instituut)
Naam Locatie in Tekst
Meijel 
Meijel 
Gelder
Gelder
Peel
Peel
Plaats van Handelen
Meijel
Meijel