Hoofdtekst
DE KOVELET
“Weten jullie wat de kovelet is?”, vroeg Thijs aan zijn zonen “Nee”zeiden ze zachtjes. “Nou luister goed, dan zal ik het jullie vertellen.
Bij volle maan kunnen zwarte katten, die behekst zijn, ongelooflijk vals worden. Zo vals dat geen pastoor er raad mee weet. Gijsoom kan erover meepraten.
Een paar jaar geleden keerde hij op een koude winteravond rond middernacht huiswaarts, terwijl de maan hem trouw vergezelde. Hij had wel een paar borreltjes op, maar hij was nog volkomen bij de tijd. Het was nog zo’n vijftig meter naar zijn huis, toen er een zwarte kat vlak voor zijn voeten sprong. De kat sprong meteen opzij en bleef met Gijsoom meelopen.
Gijsoom keek even naar de kat en zag dat de kat hem eerst vanuit zijn linkeroog en vervolgens vanuit zijn rechteroog scherp aankeek. Gijsoom, toch bepaald niet bang uitgevallen, voelde zich niet helemaal op zijn gemak. “Kst, kst” riep hij, maar de kat bleef bij hem lopen, Gijsoom afwisselend met zijn linker- en zijn rechteroog fel aankijkend. Toen siste de zwarte kat hem toe: “Past u de kovelet?” Gijsoom nu flink geschrokken van de sprekende kat, stamelde: “de kovelet?” “Ja, past u de kovelet?, siste de kat nogmaals.”
Gijsoom had het niet meer, liep zo snel hij kon naar zijn huis, trok de achterdeur open terwijl hij riep: “Stik maar in uwen kovelet” en deed toen vlug de deur stevig dicht. Meteen daarop hoorde hij een hoog, vals gekrijs en krassende nagels over de deur gaan.
Onder de deur door vloog een hete windvlaag zijn huis binnen. Daarna was het even rustig, maar na een poosje hoorde hij opnieuw het valse, harde geschreeuw en het kerven in de deur. Toen werd het heel stil, zo stil dat Gijsoom zich niet kon herinneren dat het ooit zo stil was geweest.
Na een tijdje maakte hij voorzichtig de achterdeur open, keek spiedend rond, maar zag enkel de volle maan schijnen.
De volgende morgen toen Gijsoom buiten kwam, zag hij dat er flinke krassen in zijn achterdeur zaten. Ook zag hij iets aan de deur hangen dat leek op een kapje met een manteltje eraan.
Hij begreep dat het de kovelet moest zijn, waarover de zwarte kat had gesproken. (1)
(1) Kovelet is waarschijnlijk afgeleid van kovel of keuvel: hoofddeksel met afhangend schoudermanteltje, monnikskap. Bron: J. de Vries (1971), Nederlands Etymologisch Woordenboek.
“Weten jullie wat de kovelet is?”, vroeg Thijs aan zijn zonen “Nee”zeiden ze zachtjes. “Nou luister goed, dan zal ik het jullie vertellen.
Bij volle maan kunnen zwarte katten, die behekst zijn, ongelooflijk vals worden. Zo vals dat geen pastoor er raad mee weet. Gijsoom kan erover meepraten.
Een paar jaar geleden keerde hij op een koude winteravond rond middernacht huiswaarts, terwijl de maan hem trouw vergezelde. Hij had wel een paar borreltjes op, maar hij was nog volkomen bij de tijd. Het was nog zo’n vijftig meter naar zijn huis, toen er een zwarte kat vlak voor zijn voeten sprong. De kat sprong meteen opzij en bleef met Gijsoom meelopen.
Gijsoom keek even naar de kat en zag dat de kat hem eerst vanuit zijn linkeroog en vervolgens vanuit zijn rechteroog scherp aankeek. Gijsoom, toch bepaald niet bang uitgevallen, voelde zich niet helemaal op zijn gemak. “Kst, kst” riep hij, maar de kat bleef bij hem lopen, Gijsoom afwisselend met zijn linker- en zijn rechteroog fel aankijkend. Toen siste de zwarte kat hem toe: “Past u de kovelet?” Gijsoom nu flink geschrokken van de sprekende kat, stamelde: “de kovelet?” “Ja, past u de kovelet?, siste de kat nogmaals.”
Gijsoom had het niet meer, liep zo snel hij kon naar zijn huis, trok de achterdeur open terwijl hij riep: “Stik maar in uwen kovelet” en deed toen vlug de deur stevig dicht. Meteen daarop hoorde hij een hoog, vals gekrijs en krassende nagels over de deur gaan.
Onder de deur door vloog een hete windvlaag zijn huis binnen. Daarna was het even rustig, maar na een poosje hoorde hij opnieuw het valse, harde geschreeuw en het kerven in de deur. Toen werd het heel stil, zo stil dat Gijsoom zich niet kon herinneren dat het ooit zo stil was geweest.
Na een tijdje maakte hij voorzichtig de achterdeur open, keek spiedend rond, maar zag enkel de volle maan schijnen.
De volgende morgen toen Gijsoom buiten kwam, zag hij dat er flinke krassen in zijn achterdeur zaten. Ook zag hij iets aan de deur hangen dat leek op een kapje met een manteltje eraan.
Hij begreep dat het de kovelet moest zijn, waarover de zwarte kat had gesproken. (1)
(1) Kovelet is waarschijnlijk afgeleid van kovel of keuvel: hoofddeksel met afhangend schoudermanteltje, monnikskap. Bron: J. de Vries (1971), Nederlands Etymologisch Woordenboek.
Onderwerp
SINSAG 0603 - Andere Begegnungen mit sprechenden Katzen.
SINSAG 0603 - Andere Begegnungen mit sprechenden Katzen.
Beschrijving
Een heksenkat vraagt 's nachts onderweg aan een man of de kovelet hem past. De man gaat er niet op in en vlucht zijn huis binnen. De volgende morgen blijkt er een kapje met manteltje aan de achterdeur te hangen..
Bron
Ingezonden naar de Volksverhalenbank
Commentaar
In een email van 12 september 2013 licht Mathieu van den Tillaart nog toe: "Het verhaal de Kovelet is gesitueerd, werd verteld in Wijbosch, een kerkdorp, behorend tot de gemeente Schijndel.
Ik heb de Kovelet opgenomen in mijn boekje over mijn geboortedorp Wijbosch, onder de titel "Dè war 't dus, 't Wèppus, Wijbosch 1880 - 1930". Het boekje is in december 2012 uitgebracht als een uitgave van de Heemkundige kring Schijndel."
Ik heb de Kovelet opgenomen in mijn boekje over mijn geboortedorp Wijbosch, onder de titel "Dè war 't dus, 't Wèppus, Wijbosch 1880 - 1930". Het boekje is in december 2012 uitgebracht als een uitgave van de Heemkundige kring Schijndel."
Naam Overig in Tekst
Thijs
Thijs
Gijsoom
Gijsoom
Plaats van Handelen
Wijbosch
Wijbosch