Hoofdtekst
De dochter van de meule mak ze allemaol klaar van reumatiek. Ik ha ok reumatiek. En ik ging d'r naar toe. "Ik he hier zo veul pijn en daorom ben 'k naar oe toegegaan". Ik moch alles an houwe en ik moch praote. Ze streek d'r over en zee: "Hier hedde de pijn zitte. Ik maak oe klaar!" zee ze. "Ge moet nog een paor keer terugkom- me. 't Kos niks" , zee ze. "Dat doe 'k uit liefde", zee ze. De tweede keer vroeg ze: "Hoe is 't? " Ik zeg: ,,'t Is een wonder. Ik spring al op de fiets en over de sloot en 't is altijd goed gegaon. Maor een dag of veertien geleje hek 't weer teruggekrege". Ik vroeg: "Hoe kande gij da nou?" Ze zeet: "Zak oe is vertelIe, hoek da doet? Vroeger hak een hondje en daar hek 't mee geleerd, dat vrijve. Maar nou mot 'k ligge bidde. En as d'r mense sterve, wit ik of ze naor den hemel of naor den hel gaon".
Onderwerp
TM 3102 - Belezer geneest mens of dier 
TM 3102 - Belezer geneest mens of dier 
Beschrijving
Ik had last van reuma en liet erover strijken. Ze streek erover en zei dat ik nog een paar keer moest terugkomen, het kostte me niks. Ik vroeg hoe ze dat kon en ze vertelde dat ze dat wrijven met haar hondje heeft geleerd.
Bron
Kooijman, Henk: Volksverhalen uit het grensgebied van Zuid-Holland, Utrecht, Gelderland en Noord-Brabant. Amsterdam 1988. p. 186