Hoofdtekst
De twee advocaten
In Beetsterzwaag leefden twee broers, die het beroep van advocaat uitoefenden. Over hun leven is weinig bekend, behalve dat ze 's avonds meestal beschonken naar bed gingen.
Op een van die avonden voerden ze een dronkemansgesprek over het hiernamaals. Omdat geen van beiden over dit onderwerp iets met zekerheid kon meedelen, spraken ze af dat degene die het eerst stierf de ander na zijn dood van zijn lotgevallen op de hoogte zou stellen.
Voor de jongste zijn laatste adem uitblies, herinnerde de ander hem nog eens aan de belofte die ze elkaar hadden gedaan.
De oudste scheen zich in zijn eentje redelijk te kunnen redden. Overdag viel er weinig aan hem te merken, maar 's avonds kon hij geen rust vinden en dronk aanzienlijk meer dan hij aankon.
Op een avond, toen het hem in huis te benauwd werd, liep hij de deur uit om niet levend terug te keren. Men vond hem de volgende morgen languit op zijn rug, met zijn hoofd een halve slag gedraaid in de modder. De dorpelingen herkenden hierin het werk van de duivel.
Kort daarop begonnen de twee advocaten te spoken. Op het Olfertsveld, een plek tussen Beetsterzwaag en Olterterp, vielen ze na donker voorbijgangers lastig.
Een ongekende angst maakte zich meester van hun slachtoffers, die het op een lopen zetten, achtervolgd door de holle schaterlach van de twee broers, tot ze aan het eind van het Olfertsveld uitgeput neervielen. Daar was het gevaar geweken en konden ze, na op krachten te zijn gekomen, hun weg vervolgen.
Ook paarden vormden het mikpunt van deze plagerijen. Als de dieren 's avonds of 's nachts in de buurt van het Olfertsveld opeens met hun oren begonnen te draaien, met hun staart sloegen of om onverklaarbare redenen opzij sprongen, konden de voerlui rekenen op handen vol werk.
Terwijl hun zwepen knalden, schalde de honende lach van de broers hen in de oren.
Een duivelbanner uit Oldeboorn, Pieter Kapoes, wilde voor een flinke som geld een eind aan de spokerij maken. Hoewel er niets bijzonders aan hem te zien viel, stond hij in de wijde omgeving bekend als een man met uitzonderlijke gaven.
Als iemand hem om een raad kwam vragen, wist hij dat al een dag van tevoren. Als de bezoeker Kapoes de kwestie had uitgelegd, bleek hij ook hiervan al volledig op de hoogte. Niet alleen wist hij meer dan een gewoon mens, hij zag ook dingen die een ander ontgingen.
Kapoes wilde nooit iets aannemen met de linkerhand of uit de linkerhand, of het moest geld zijn - dit maakte verschil.
Met een boerenkar waarvoor twee sterke paarden liepen, reed hij laat op een avond naar het Olfertsveld. Hij zat op de bok, achter hem was een bankje vrij voor de twee advocaten.
Met zeven krachtige woorden dwong hij de spoken op de kar plaats te nemen. Toen maande hij de paarden tot spoed.
Zodra ze het Olfertsveld verlieten, begon het lieve leven. Een van de heren sprong aan de ene kant van de wagen af, de ander aan de andere. Ze schudden met hun vuisten, trokken aan de kar om hem tegen te houden, beten stukken uit het hout, staken hun benen tussen de spaken van de wielen en lieten zich door de modder meesleuren. Kapoes stoorde zich nergens aan, rookte bedaard zijn pijpje en sprak nu en dan zijn paarden vriendelijk toe om hen aan te moedigen. De dieren hadden het zwaar te verduren; ze waren drijfnat van het zweet.
De reis ging over Drachten, Opeinde, Suameer en Garijp, naar een weiland bij dit dorp dat lang nadien en nog tot voor honderd jaar Advocatenland heette.
Daar trok Kapoes, onder het prevelen van woorden die een gewoon mens niet zou begrijpen, met zijn klomp een cirkel in het gras, bezwoer de advocaten daar binnen te gaan en liet hen zo, hels als ze waren, achter.
Het heeft jaren geduurd voor er binnen die cirkel weer gras wilde groeien, maar eindelijk kwamen de spoken toch tot rust en tenslotte is die plek onherkenbaar geworden.
(Friesland)
In Beetsterzwaag leefden twee broers, die het beroep van advocaat uitoefenden. Over hun leven is weinig bekend, behalve dat ze 's avonds meestal beschonken naar bed gingen.
Op een van die avonden voerden ze een dronkemansgesprek over het hiernamaals. Omdat geen van beiden over dit onderwerp iets met zekerheid kon meedelen, spraken ze af dat degene die het eerst stierf de ander na zijn dood van zijn lotgevallen op de hoogte zou stellen.
Voor de jongste zijn laatste adem uitblies, herinnerde de ander hem nog eens aan de belofte die ze elkaar hadden gedaan.
De oudste scheen zich in zijn eentje redelijk te kunnen redden. Overdag viel er weinig aan hem te merken, maar 's avonds kon hij geen rust vinden en dronk aanzienlijk meer dan hij aankon.
Op een avond, toen het hem in huis te benauwd werd, liep hij de deur uit om niet levend terug te keren. Men vond hem de volgende morgen languit op zijn rug, met zijn hoofd een halve slag gedraaid in de modder. De dorpelingen herkenden hierin het werk van de duivel.
Kort daarop begonnen de twee advocaten te spoken. Op het Olfertsveld, een plek tussen Beetsterzwaag en Olterterp, vielen ze na donker voorbijgangers lastig.
Een ongekende angst maakte zich meester van hun slachtoffers, die het op een lopen zetten, achtervolgd door de holle schaterlach van de twee broers, tot ze aan het eind van het Olfertsveld uitgeput neervielen. Daar was het gevaar geweken en konden ze, na op krachten te zijn gekomen, hun weg vervolgen.
Ook paarden vormden het mikpunt van deze plagerijen. Als de dieren 's avonds of 's nachts in de buurt van het Olfertsveld opeens met hun oren begonnen te draaien, met hun staart sloegen of om onverklaarbare redenen opzij sprongen, konden de voerlui rekenen op handen vol werk.
Terwijl hun zwepen knalden, schalde de honende lach van de broers hen in de oren.
Een duivelbanner uit Oldeboorn, Pieter Kapoes, wilde voor een flinke som geld een eind aan de spokerij maken. Hoewel er niets bijzonders aan hem te zien viel, stond hij in de wijde omgeving bekend als een man met uitzonderlijke gaven.
Als iemand hem om een raad kwam vragen, wist hij dat al een dag van tevoren. Als de bezoeker Kapoes de kwestie had uitgelegd, bleek hij ook hiervan al volledig op de hoogte. Niet alleen wist hij meer dan een gewoon mens, hij zag ook dingen die een ander ontgingen.
Kapoes wilde nooit iets aannemen met de linkerhand of uit de linkerhand, of het moest geld zijn - dit maakte verschil.
Met een boerenkar waarvoor twee sterke paarden liepen, reed hij laat op een avond naar het Olfertsveld. Hij zat op de bok, achter hem was een bankje vrij voor de twee advocaten.
Met zeven krachtige woorden dwong hij de spoken op de kar plaats te nemen. Toen maande hij de paarden tot spoed.
Zodra ze het Olfertsveld verlieten, begon het lieve leven. Een van de heren sprong aan de ene kant van de wagen af, de ander aan de andere. Ze schudden met hun vuisten, trokken aan de kar om hem tegen te houden, beten stukken uit het hout, staken hun benen tussen de spaken van de wielen en lieten zich door de modder meesleuren. Kapoes stoorde zich nergens aan, rookte bedaard zijn pijpje en sprak nu en dan zijn paarden vriendelijk toe om hen aan te moedigen. De dieren hadden het zwaar te verduren; ze waren drijfnat van het zweet.
De reis ging over Drachten, Opeinde, Suameer en Garijp, naar een weiland bij dit dorp dat lang nadien en nog tot voor honderd jaar Advocatenland heette.
Daar trok Kapoes, onder het prevelen van woorden die een gewoon mens niet zou begrijpen, met zijn klomp een cirkel in het gras, bezwoer de advocaten daar binnen te gaan en liet hen zo, hels als ze waren, achter.
Het heeft jaren geduurd voor er binnen die cirkel weer gras wilde groeien, maar eindelijk kwamen de spoken toch tot rust en tenslotte is die plek onherkenbaar geworden.
(Friesland)
Onderwerp
AT 0470 - Friends in Life and Death 
AT 0470 - Friends in Life and Death 
ATU 0470 - Friends in Life and Death
ATU 0470 - Friends in Life and Death
Beschrijving
Twee advocaten, broers van elkaar, spreken in een dronken bui af, dat wie het eerst sterft de ander later zal vertellen wat hem tot dan toe is gebeurd in het hiernamaals. De broers sterven snel na elkaar. De jongste overlijdt eerst, de oudste wordt in de modder aangetroffen, zijn hoofd een halve slag gedraaid: dit is het werk van de duivel. De twee broers gaan 's nachts als spoken mensen en dieren lastig vallen. Een duivelbanner wordt ingeschakeld; de man tekent met zijn klomp een cirkel in het gras waar de spoken niet meer uit kunnen.
Bron
E. de Jong & P. Klaasse: Sagen en Legenden van de Lage Landen. Bussum 1980, p. 32
Commentaar
1980
Bron: W. Dykstra: Uit Friesland's volksleven van vroeger en later, deel I, Leeuwarden 1895, pp.148-151
Friends in life and death
Naam Overig in Tekst
Pieter Kapoes
Pieter Kapoes
Advocatenland
Advocatenland
Naam Locatie in Tekst
Beetsterzwaag
Beetsterzwaag
Olfertsveld
Olfertsveld
Olterterp
Olterterp
Oldeboorn
Oldeboorn
Drachten
Drachten
Opeinde
Opeinde
Suameer
Suameer
Garijp
Garijp
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20