Hoofdtekst
'k Weet nie, of ik U 't volgende mag vertellen, want 't is 'nen beetjen onsmakelijk. Maar ge zijt toch ook uit de streek, meen ik!
(Kom er maar mee voor den dag, zeg ik hem, 'k kan wel wat verdragen).
Mijn broer en ik waren allebei vrachtschippers op de binnenvaart en as één van onze vrouwen 'nen kleintje moest krijgen, bleef z 'altijd tegen de tijd dat 't verwacht wier thuis bij eur moeder op de Paal. 't Was nu weer de beurt van de vrouw van mijn broer en 't was alles naar wens verlopen. Mijn broer lag sjuust mee zijn schip op de Paal en terwijl ei bij zijn schoonmoeder in de kamer zit zegt Mie Maas (Mie Buzze zejen z 'altijd), da was de baakster, tegen mijn broer: "Wa zitte gij toch aorig op ouwen stoel, Sjef!"
"A, zwijg," zegt-ei, "'k eb toch zonen last van aambeien, 'k weet nie oe 'k zitten moet!"
"Daa zei-de vanaf à ge wilt," zegt Mie, "da kanik ou zó af(h)elpen, maar ge moet-er in glôven!
Is ouwen trouwring toch gezegend, Sjef," vraagt z 'em. "Welzeker," zegt Sjef. "Geeft em mij," zegt Mie en steek ouwen broek maar af; 't "fort" ('t achterwerk bedoelt ze) naar boven. Ge moed-ou nie generen, 'k eb in mijn leven al zovéél kontjes gezien," zegt Mie!
"Nou nou, 't ziet er nie mooi uit, manneken," zegt Mie en ze neemt zijnen trouwring tussen (h)aar vingers en brengt de ring kort bij de pijnlijke plaats, terwijl ze door de ring heenkijkt.
"'t Zal nou wel gauw over zijn," zegt z 'em en geeft Sjef zijnen ring trug. "(H)aald ouw broeksken maar weer op!"
't Moet zijn dà mijn broer der nie sterk genoeg in gegloofd eit, want nog lang nadien è-ter-ei nog last van ghad!
Maar ge merkt zeker wel, meneer, da ze daar op de Paal nog flink bijgelovig waren!
(Kom er maar mee voor den dag, zeg ik hem, 'k kan wel wat verdragen).
Mijn broer en ik waren allebei vrachtschippers op de binnenvaart en as één van onze vrouwen 'nen kleintje moest krijgen, bleef z 'altijd tegen de tijd dat 't verwacht wier thuis bij eur moeder op de Paal. 't Was nu weer de beurt van de vrouw van mijn broer en 't was alles naar wens verlopen. Mijn broer lag sjuust mee zijn schip op de Paal en terwijl ei bij zijn schoonmoeder in de kamer zit zegt Mie Maas (Mie Buzze zejen z 'altijd), da was de baakster, tegen mijn broer: "Wa zitte gij toch aorig op ouwen stoel, Sjef!"
"A, zwijg," zegt-ei, "'k eb toch zonen last van aambeien, 'k weet nie oe 'k zitten moet!"
"Daa zei-de vanaf à ge wilt," zegt Mie, "da kanik ou zó af(h)elpen, maar ge moet-er in glôven!
Is ouwen trouwring toch gezegend, Sjef," vraagt z 'em. "Welzeker," zegt Sjef. "Geeft em mij," zegt Mie en steek ouwen broek maar af; 't "fort" ('t achterwerk bedoelt ze) naar boven. Ge moed-ou nie generen, 'k eb in mijn leven al zovéél kontjes gezien," zegt Mie!
"Nou nou, 't ziet er nie mooi uit, manneken," zegt Mie en ze neemt zijnen trouwring tussen (h)aar vingers en brengt de ring kort bij de pijnlijke plaats, terwijl ze door de ring heenkijkt.
"'t Zal nou wel gauw over zijn," zegt z 'em en geeft Sjef zijnen ring trug. "(H)aald ouw broeksken maar weer op!"
't Moet zijn dà mijn broer der nie sterk genoeg in gegloofd eit, want nog lang nadien è-ter-ei nog last van ghad!
Maar ge merkt zeker wel, meneer, da ze daar op de Paal nog flink bijgelovig waren!
Onderwerp
TM 4302 - Volksgeneeskunde 
TM 4302 - Volksgeneeskunde 
TM 3102 - Belezer geneest mens of dier
TM 3102 - Belezer geneest mens of dier
Beschrijving
Door gezegende trouwring bij aambei te zetten en door ring te kijken geloof dat aambei verdwijnt.
Bron
Collectie De Vries, verslag 31, verhaal 3 (Archief Meertens Instituut)
Naam Overig in Tekst
Mie Maas
Mie Maas
Mie Buzze
Mie Buzze
Naam Locatie in Tekst
Paal
Paal
Plaats van Handelen
Paal
Paal