Hoofdtekst
Het puttertje
Lang geleden hadden de vogels nog geen kleuren,
noch de pauw, noch de goudfazant, noch de kleine
basterdnachtegaal. men kon ze onderscheiden door
hun zang of slag. De pauw krijschte, de koekoek riep,
de duif lokte, de rietzanger bedichtte den nacht en de
merel den dag. ook 't kleine puttertje deed zijn best, en
een aaridg liedje tjilpte hij, wanneer hij uit het koude
Noorden kwam.
Onze Lieve Heer besloot hen allen voor hun moeite te
beloonen. Den pauw kleedde hij heel mooi aan, opdat de
menschen er niet aan zouden denken, welken afschuwelijken
kreet hij stooten moet. De nachtegaal kwam met een valig
pakje voor de dag, want die zóó mooi zingen kan, behoeft
geen mooi gewaad te dragen. Het goudhaantje was slechts
klein, en daarom kreeg hij afwisselend costuum van
rood en groen, zoodat het er toch aardig uitzag. Het
blauwborstje ontving niet anders dan een boonenstaak,
om op te zingen, doch hij kon van lage hoogte dan ook
iedereen zijn vestje, dat hij gaarne vooruitstak, laten kijken.
De koekoek werd slechts grauw, grauw; daartegenover
behoefde hij niet voor zijn jongen te zorgen, welke het
kwikstaartje zou opvoeden: die mocht zijn langen staart
dan laten schitteren in 't zonnelicht.
Nadat alle vogels goed verzorgd waren, zag onze Lieve
Heer met welgevallen de rij eens langs. Daar waren a;;e
kleuren bijeen, en Hij wilde de diertjes weder naar beneden
laten vliegen, toen plots een klein vogeltje Zijn troon
naderde. Het was vergeten! geen enkel tintje viel erop
te bekennen.
"Hoe heet je?" vroeg onze Lieve Heer.
" 't Puttertje is mijn naam."
"Och! wat ben je me daar een aardig vogeltje!"
Toen nam onze Lieve Heer een van zijn kleinste pen-
seelen, en met zorg mengde Hij allerlei kleuren telkens
ineen. Voor den snavel koos Hij lichtgeel, en voor den
kop vier tinten: diep-rood en wit en lichtbruin en zwart,
het borstje maakte Hij lichtbruin en wit en den rug oker,
de veeren zwart en geel en groen met een stippeltje
wit hier en daar; en dit werd 't puttertke, het meest-
beminde vogeltje bij de kinderen, omdat het wagentjes
ophaalt in zijn kooitje, en omdat het er zoo vroolijk en
wel-gekleurd uitziet.
Toen het weg-vloog, vroolijk met de anderen, was er
van de verf in den Hemel niest overgebleven, en onze
Lieve Heer zeide:
"Het is alles wel-besteld, en 't was maar goed, dat
't puttertje kwam; wie door Mij een oogenblik werd
vergeten, komt er later toch nog het beste af!"
Lang geleden hadden de vogels nog geen kleuren,
noch de pauw, noch de goudfazant, noch de kleine
basterdnachtegaal. men kon ze onderscheiden door
hun zang of slag. De pauw krijschte, de koekoek riep,
de duif lokte, de rietzanger bedichtte den nacht en de
merel den dag. ook 't kleine puttertje deed zijn best, en
een aaridg liedje tjilpte hij, wanneer hij uit het koude
Noorden kwam.
Onze Lieve Heer besloot hen allen voor hun moeite te
beloonen. Den pauw kleedde hij heel mooi aan, opdat de
menschen er niet aan zouden denken, welken afschuwelijken
kreet hij stooten moet. De nachtegaal kwam met een valig
pakje voor de dag, want die zóó mooi zingen kan, behoeft
geen mooi gewaad te dragen. Het goudhaantje was slechts
klein, en daarom kreeg hij afwisselend costuum van
rood en groen, zoodat het er toch aardig uitzag. Het
blauwborstje ontving niet anders dan een boonenstaak,
om op te zingen, doch hij kon van lage hoogte dan ook
iedereen zijn vestje, dat hij gaarne vooruitstak, laten kijken.
De koekoek werd slechts grauw, grauw; daartegenover
behoefde hij niet voor zijn jongen te zorgen, welke het
kwikstaartje zou opvoeden: die mocht zijn langen staart
dan laten schitteren in 't zonnelicht.
Nadat alle vogels goed verzorgd waren, zag onze Lieve
Heer met welgevallen de rij eens langs. Daar waren a;;e
kleuren bijeen, en Hij wilde de diertjes weder naar beneden
laten vliegen, toen plots een klein vogeltje Zijn troon
naderde. Het was vergeten! geen enkel tintje viel erop
te bekennen.
"Hoe heet je?" vroeg onze Lieve Heer.
" 't Puttertje is mijn naam."
"Och! wat ben je me daar een aardig vogeltje!"
Toen nam onze Lieve Heer een van zijn kleinste pen-
seelen, en met zorg mengde Hij allerlei kleuren telkens
ineen. Voor den snavel koos Hij lichtgeel, en voor den
kop vier tinten: diep-rood en wit en lichtbruin en zwart,
het borstje maakte Hij lichtbruin en wit en den rug oker,
de veeren zwart en geel en groen met een stippeltje
wit hier en daar; en dit werd 't puttertke, het meest-
beminde vogeltje bij de kinderen, omdat het wagentjes
ophaalt in zijn kooitje, en omdat het er zoo vroolijk en
wel-gekleurd uitziet.
Toen het weg-vloog, vroolijk met de anderen, was er
van de verf in den Hemel niest overgebleven, en onze
Lieve Heer zeide:
"Het is alles wel-besteld, en 't was maar goed, dat
't puttertje kwam; wie door Mij een oogenblik werd
vergeten, komt er later toch nog het beste af!"
Beschrijving
Hoe het puttertje als laatste vogel aan zijn kleuren is gekomen: eerst vergeten, maar uiteindelijk toch het mooist.
Bron
J. Cohen. Nederlandsche Sagen en Legenden II. Zutphen, 1919. p. 296-297
Commentaar
1919
Naam Overig in Tekst
Onze Lieve Heer 
Onze Lieve Heer 
God
God
Naam Locatie in Tekst
Hemel
Hemel
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20